اعجاز قرآن و مصونیت از تحریف صفحه 184

اتفاق علما بر آن است که هرچه از «قرآن» از طریق تواتر به ما رسیده است، حجّت بوده و در غیر این صورت، حجیتی ندارد; چرا که «قرآن» سند نبوّت و معجزه جاوید اسلام است; لذا تا به سر حدّ تواتر نرسد، نمی تواند نسبت به صحّت نبوّت یقین آور باشد; بنابراین، امکان ندارد آن چه را که راویان در این باره از مسموعات خود به صورت غیر متواتر روایت کرده اند، بپذیریم; زیرا راوی واحد هرچند صادق باشد، اگر آن چه نقل کرده با عنوان قرآنی نقل کرده باشد، قطعاً خطا کرد [ه] و اگر با غیر این عنوان باشد، مردود است; زیرا یا روایتی است که از پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) شنیده است، یا نظر شخصی خود او است که هرگز به عنوان آیات قرآنی حجیت شرعی نخواهد داشت (1).

ناسازگاری تحریف با اعجاز قرآن

محرّف دانستن «قرآن» با اعجاز آن مغایر است. کسانی که «قرآن» را معجزه می دانند، نمی توانند تحریف را بپذیرند; زیرا معنای اعجاز این است که خداوند تحدّی کرده که اگر می توانید، مثل «قرآن» را بیاورید; اما این که بگوییم در «قرآن» یک سوره یا یک آیه اضافه شده، به این معناست که تحدّی «قرآن» نقض گردیده و بشر توانسته چیزی نظیر قرآن بسازد و در آن بگنجاند؛ بی آن که مسلمانان به این امر پی ببرند. پیداست که چنین امری با تحدّی و اعجاز ناسازگار است.

نکته دیگر این که هرگونه تبدیل و تحریف (اعمّ از افزایشی، کاهشی و جایگزینی واژگان) موجب اخلال در ترکیبات «قرآن» می شود و اگر نظم کلامی به هم بخورد دیگر نظم نخستین متکلّم آن نخواهد بود; زیرا وقتی کلامی را به فردی نسبت می دهیم، در واقع، نظم آن را به او اسناد می دهیم، نه فقط موادّ آن را. به هرحال، مهم ترین دلیل بر اعجاز قرآن، تحدّی و مطالبه نظیر آن است که با قاطعیت از همه انسان ها خواسته شده که اگر در جنبه غیر بشری و خارق العاده بودن آن تردید دارید، مثل آن را ارائه دهید: