اعجاز قرآن و مصونیت از تحریف صفحه 193

اشکال

در صورتی که گفته شود معنای آیه نفی باطل این است که مسائل و مطالب باطل، هم چون اختلاف، تنازع و تناقض که سبب تباهی و نابودی آن شود، در «قرآن» وجود ندارد؛ به عبارت دیگر؛ چون در «قرآن» مطالبی خلاف حقّ، عقل و حقیقت وجود ندارد، مایهْ تباهی آن نمی گردد; پس این موضوع ربطی به مسئلهْ تحریف ندارد؛ بلکه مانند این آیه است که خداوند می فرماید: وَ لَوْ کانَ مِنْ عِنْدِ غَیْرِ اللّهِ لَوَجَدُوا فِیهِ اخْتِلافاً کَثِیراً 1 ; و اگر این «قرآن» از جانب غیر خدا نازل یا ساخته شده بود، هر آینه ناسازگاری های فراوان در آن می یافتند.

پاسخ آن است که اگر تعبیر آیه به صورت «لیس فیه الباطل...» بود، آن گاه جای چنین توهّمی وجود داشت؛ ولی خداوند می فرماید: لا یَأْتِیهِ الْباطِلُ ; یعنی باطل وارد «قرآن» نمی شود و راه نفوذی به آن ندارد. به سخن دیگر، بیمه شده و آسیب ناپذیر است. نه آیه و کلمه ای از آن کم شده و نه چیزی به آن افزوده شده است و دست تحریف کنندگان از حریم گسترده آن کوتاه بوده و هست; در حقیقت، دلالت این آیه بر نفی تحریف، صریح تر از دلالت آیه حفظ است. عبارت: مِنْ بَیْنِ یَدَیْهِ وَ مِنْ خَلْفِهِ نیز کنایه از همه جانبه بودن است و این که بطلان و فساد به هیچ شکلی به سراغ این کتاب نیامده و نخواهد آمد.

آیات تنزیه کننده قرآن از ریب و تردید

تَنْزِیلُ الْکِتابِ لا رَیْبَ فِیهِ مِنْ رَبِّ الْعالَمِینَ 2 ; این کتابی است که از سوی پروردگار جهانیان نازل شده و تردیدی در آن نیست.

ذلِکَ الْکِتابُ لا رَیْبَ فِیهِ هُدیً لِلْمُتَّقِینَ 3 ; و این همان کتابی است که در آن تردیدی نیست و وسیله هدایت برای پرهیزکاران است.