اعجاز قرآن و مصونیت از تحریف صفحه 239

بسیار مهربان تر از آن است که کاری بر او گران آید یا چیزی او را باز دارد. به هرحال، این حدیث سند قابل قبولی ندارد; چنان که حاکم می نویسد: «این حدیثی است بسیار غریب و ناآشنا و در این کتابم، از شهر، جز این یک روایت، حدیثی دیگر نقل نکرده ام و شیخین نیز به حدیث او استدلال نمی کردند» (1).

«ابن حجر» نیز در این باره می نویسد: «وی راستگو است; ولی احادیث مرسل زیادی را نقل می کند و در اوهام و تخیلات به سر می برد» (2).

16. چهار کلمه نادرست!

برخی از ناآشنایان با قواعد ادبیات عرب، به گمان باطل خویش، چند اشتباه ادبی در مورد آیات «قرآن» پیدا کرده اند که با اصول و قواعد ادبیات عرب ناسازگار است. از جمله این اظهارات، سخنانی است که عروه بن زبیر درباره آیات سه گانه ذیل بیان کرده است:

1. در مورد آیه 63 سوره «طه» إِنْ هذانِ لَساحِرانِ ; این دو نفر به یقین ساحرند; گفته شده است که چرا اسم انّ (هذان) به رفع آمده است؛ حال آن که «اسم انّ» همیشه منصوب است; پس درست آن باید «هذین» باشد.

2. در آیه 69 سوره «مائده» إِنَّ الَّذِینَ آمَنُوا وَ الَّذِینَ هادُوا وَ الصّابِئُونَ می دانیم که «الصابئون» معطوف است به اسم انّ (الّذین)؛ ازاین رو باید منصوب ذکر گردد و گفته شود «الصّابئین»، بنابراین، شکل مرفوع آن (الصابئون) نادرست است.

3. در آیه 162 سوره «نساء» لکِنِ الرّاسِخُونَ فِی الْعِلْمِ مِنْهُمْ وَ الْمُؤْمِنُونَ یُؤْمِنُونَ بِما أُنْزِلَ إِلَیْکَ وَ ما أُنْزِلَ مِنْ قَبْلِکَ وَ الْمُقِیمِینَ الصَّلاهَ وَ الْمُؤْتُونَ الزَّکاهَ ، واژه «المقیمین» با توجه به این که معطوف بر «المؤمنون» است، باید مرفوع می شد; پس حالت نصبی آن نادرست است!

شایان ذکر است که از عروه نقل شده که می گوید: از عایشه درباره این آیات سؤال