اعجاز قرآن و مصونیت از تحریف صفحه 38

امام کاظم (علیه السلام)

امام هفتم (علیه السلام) درباره عظمت «قرآن» و این که با گذشت روز و شب و زمان، تغییری در محتوا و بیان آن ایجاد نمی شود و اعجاز «قرآن» آن است که ویژه دوران خاصی نیست؛ بلکه فراتر از یک عصر و زمان است، می فرماید:

«اِنَّ رَجُلا سَأَلَ ابَاعَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام): مَا بَالُ الْقُرْآنِ لا یَزْدادُ عَلَی النَّشْرِ وَالدَّرْسِ إِلاّ غَضَاضُهُ؟ فَقَال: لاَِنَّ اللَّهَ تَبَارَکَ وَتَعَالَی لَمْ یَجْعَلْهُ لِزَمَان دُونَ زَمَان وَلا لِنَّاس دُونَ نَاس فَهُوَ فِی کُلِّ زَمَان جَدِیدٌ وَعِنْدَ کُلِّ قَوْم غَضٌّ إلَی یَوْمِ الْقیَامَهِ (1); مردی از امام صادق (علیه السلام) پرسید: چگونه است که «قرآن» با بحث و گفت وگو در مورد آن فرسوده نمی شود؛ بلکه همواره شاداب و تازه است؟ حضرت فرمودند: بدان جهت که خداوند، «قرآن» را ویژه ی دورانی خاص قرار نداده و اختصاص به مردمی خاص ندارد; بلکه «قرآن» برای همه زمان ها و همه مردم، گویاست; لذا تا روز رستاخیز، در هر عصری و نزد هر مردمی شاداب خواهد بود».

امام رضا (علیه السلام)

از دیدگاه امام هشتم (علیه السلام) «قرآن» کتاب الهی و ما فوق طاقت بشری است. کتابی است که با گوش فرادادن و قرائت، از جذّابیت آن کاسته نمی شود و هرچه بیشتر خوانده شود، از آن لذت و بهره ای بیشتر برده خواهد شد. امام رضا (علیه السلام) در این سخن به اعجاز قرائی «قرآن» اشاره داشته و می فرماید:

«هُوَ حَیْلُ اللَّهِ الْمَتِینِ وَعُرْوَتُهُ الْوُثْقَی وَطَرِیقَتُهُ الْمُثْلَی، الْمُؤَدّی إلَی الجَنَّهِ وَالْمُنْجی مِنَ النَّارِ، لا یُخْلَقُ مِنَ الاَْزْمِنَهِ وَلا یُغَثُّ عَلَی الأَلْسِنَهِ، لاَِنَّهُ لَمْ یَجْعَلْ لِزَمَان دُونَ زَمَان (2); قرآن ریسمان محکم الهی و وسیله ای مطمئن به سوی خدا و راه بی مانند الهی است که موجب هدایت انسان به سوی بهشت و نجات دهنده از آتش خواهد بود. با گذشت ایام و زمان فرسوده نمی شود و با تکرار آن، کم بها نمی گردد; زیرا برای زمان خاصی در نظر گرفته نشده است».