اعجاز قرآن و مصونیت از تحریف صفحه 43

5. اذعان مشرکان نسبت به اعجاز قرآن

اشاره

اهداف: 1) آشنایی نسبت به واکنش مشرکان صدر اسلام در برابر آیات «قرآن»، به منظور اثبات «اعجاز قرآن» از طریق اذعان کارشاسنان فن؛ 2) تبیین اعجاز بیانی «قرآن» به عنوان شاخص ترین وجه «اعجاز قرآن» در عصر نزول.

مقدمه

در هنگام نزول «قرآن»، ادبیات عرب به لحاظ فصاحت و بلاغت در حدّ اعلای خود قرار داشت؛ به گونه ای که در هیچ دورانی چنین رشدی مشاهده نشده است. ادیبان و بلیغان آن زمان با شنیدن آیات جذّاب «قرآن» اذعان نمودند که این کتاب، سخن بشری نیست; بلکه لفظ و محتوای آن سخن الهی است و از همین رو، نمی توان با آن معارضه نمود! در این جا به چند نمونه از گواهی های آنان اشاره می کنیم:

1. ولید بن مغیره

بزرگ مرد عرب و یگانه فرزانه آن عصر به ناچار اعتراف نمود:

«یَا عَجَباً لِمَا یَقُولُ ابْنُ أَبِی کَبْشَه، فَوَاللَّهِ مَا هُوَ بِشِعْر وَلا بِسِحْر وَلا بِهَذْیِ جُنُون وَاِنَّ قَوْلَهُ لِمَنْ کَلامِ اللَّهِ (1); آن چه محمّد (صلی الله علیه و آله) می گوید مایه شگفتی است. به خدا سوگند! سخن او نه شعر است و نه سحر و نه به بیهوده گویی بی خردان می ماند. همانا سخن او کلام خداست».