آئینه عفاف صفحه 305

ز همدمی من غم رسیده ی مهجور

چه دیده ای که شدی نو عروس حجله ی گور

ز چیست گشته ترا خاک تیره منزلگاه

مرا برای چه بنشانده ای به خاک سیه

ز جای خیز که با هم همی شبانه رویم

مرا ز داغ مکش، خیز تا به خانه رویم

که طفلهای یتیم تو بی قرار تواند

دو چشم من، حسنینت در انتظار تواند