آئینه عفاف صفحه 507

اوست مام یازده تن حجت پروردگار

کز طفیل نورشان دنیا و ما فیهاستی

وه چه مادر کآورد فرزند مانند حسین

کز قیامتش تا قیامت دین حق برجاستی

بضعه منی ز پیغمبر دلیلی روشن است

کز نبوت و ز ولایت هر دو را داراستی

نی توانم گفت قدرش را یکی از صد هزار

کمترین مدحش به قرآن قول اعطیناستی

معدن حلم و حیا و منبع جود و کرم

رشحه ای از فیض جودش جنه المأواستی

خلق شد خورشید و مه از نور پاک فاطمه

هم زمین و آسمان از بهر او برپاستی

از چه می بوسید دستش را رسول عالمین

زین سبب کز آستینش دست حق پیداستی

ای خنک آن دل که دائم در هوای او بود

حبذا آنکس که او را در سر این سوداستی

در حصار مهرش ار ساکن شدی رستی ز بیم

هان بیا کاینجا چه خوش منزلگه و مأواستی