رنج‌های زهرا علیهاالسلام صفحه 152

می‌شنید، به او نمی‌گفتند: پیغمبر هذیان می‌گوید. در حالی که می‌بایست مانع دینی او موانع عادات، و رسوم قویتر باشد.

به علاوه اطلاق چنین سخن زشتی در حق پیغمبر صلی اللَّه علیه و آله انگیزه بیشتری برای به همراه داشتن ننگ و عار ابدی دارد. چه این از زدن یک زن یا محاصره‌ی خانه‌اش، یا گفتن سخنان زشت و رکیک به او، عظیم‌تر است.

خلاصه کلام اینکه اگر کسی از ننگ و عار و سرزنش دیگران پروایی دارد باید که در همه شئون و احوال زندگی‌اش از آن پروا داشته باشد نه اینکه در یک جا از آن بترسد و در جای دیگر بدان اعتنایی نکند. چنان که به ساحت مقدس پیغمبر اکرم صلی اللَّه علیه و آله جسارت و بی‌حرمتی کردند. این برای ما روشن و قابل قبول نیست.

جسارت فرد در یک مورد ما را بر آن می‌دارد که در تکذیب آنچه در موارد دیگر به او نسبت داده می‌شود، شک کنیم. پس چگونه خواهد بود آنجا که جسارت او با دلایل قاطع و براهین ساطع ثابت شده باشد؟!

آیا این تهدید دختر پیغمبر صلی اللَّه علیه و آله ننگ و عار نیست؟ آیا فقط سیلی زدن زهرا علیهاالسلام ننگ و عار است و بس؟!

ب: این شخص که به گفتار کاشف‌الغطاء استدلال می‌کند، خودش در صحت نصوص وارده در نهج‌البلاغه، و سایر کتابها که به نوعی ضعف در شخصیت زن اشاره دارد، علامتهای سؤال بزرگ می‌گذارد. این متن نهج‌البلاغه که وی بدان استشهاد کرده، از ضعف زنان سخن می‌گوید:

«فانهنّ ضعیفات القوی، والانفس، والعقول».

خود وی چندین بار در صحت همین متن شک کرده است. حال چگونه است که در اینجا به چیزی استدلال می‌کند که در جای دیگر اجمال و تفصیل آن را رد کرده است؟!