رنج‌های زهرا علیهاالسلام صفحه 163

است مگر اینکه جای بحث و تعیین دقیق مواضع به صورت کاملاً جزیی باشد حتی در امور بسیار حساس، آنجا که خوف تباهی حق هست و حتی در مواضع حساس سو خطرناک نیاز به جرّاحی وجود دارد. اما وضع در مورد شرف‌الدین در موضوعاتی که مطرح کرد، و مباحثاتی که انجام داد، از این قبیل نبود. به همین لحاظ می‌بینیم که این مسأله را به صورت گذرا مطرح می‌کند:

«آیا عمل به مقتضیات ترس از شمشیر و سوخت با آتش، ایمان به عقد بیعت و مصداق اجماع مورد نظر پیامبر صلی اللَّه علیه و آله است، آنجا که فرمود: امّت من بر اشتباه، اجماع نمی‌کنند؟!». [189] .

در جای دیگر می‌گوید: «هنوز پیغمبر صلی اللَّه علیه و آله را دفن نکرده بودند که اولیا و دوستداران او، خود را بر سر دوراهی دیدند، بیعت با حاکمان جدید یا آتش زدن خانه به رویشان»، چنانکه شاعر نیل، حافظ ابراهیم در قصیده‌ای رسا گفته است:

و قولة لعلی، قالها عمر

اکرم بسامعها اعظم بملقیها

حرقت دارک لا ابقی علیک بها

ان لم تبایع و بنت المصطفی فیها

ما کان غیر ابی‌حفص بقائلها

امام فارس عدنان و حامیها [190] .

سپس در پاورقی دو کتاب خود: المراجعات والنص والاجتهاد گفته: «تهدید علی به آتش زدن خانه از سوی آنان به تواتر قطعی ثابت شده است». [191] .

سپس در پاورقی همین دو کتاب مصادر و منابع فراوانی را ذکر کرده که از زدن فاطمه علیهاالسلام و سقط جنین او و مسائل دیگر این ماجرا سخن گفته‌اند. هرکس به این منابع مراجعه کند، درخواهد یافت که مرحوم شرف‌الدین کار پسندیده‌ای کرده که