رنج‌های زهرا علیهاالسلام صفحه 527

باشد، باز مانع از آن نمی‌شود که در کشف وجود در برای خانه‌های مدینه بدان اعتماد ورزیم. زیرا روایتگری که در زمان رسول خدا صلی اللَّه علیه و آله زندگی کرده امور را مطابق مشاهدات خود و همانگونه که دیده و با آن مأنوس بوده، توصیف می‌کند. زیرا انگیزه‌ای ندارد که برای درهایی که اصلاً وجود خارجی نداشته، صور خیالی خلق کند. زیرا چنین کاری در اقناع مخاطبان مورد نظر راوی، تأثیر منفی خواهد داشت. علاوه بر این، کسی که دروغ می‌گوید: در یک مضمون خاص که غرض او را برآورده می‌کند، دروغ می‌گوید. بنابراین معقول نیست که در چیزی دست ببرد که آگاهی از آن موجب علم به نادرستی خبر می‌شود، خصوصاً در امور عادی که احدی در آن شک و تردید به خود راه نمی‌دهد.

باز کردن در

تعابیری از قبیل فتح‌الباب: باز کردن در، و مانند آن و نیاز به کسی که در را برای کوبنده باز کند، بیانگر آن است که در از جنس سختی بوده که فرد نمی‌توانسته آن را از سر راه خود بردارد. چه اگر در خانه با پارچه‌ای بسته می‌شد، در این صورت کافی بود که به مراجعه‌کننده گفته شود: وارد شو، تا پرده را به کنار زند و وارد شود.

از مطالعه روایات بدست می‌آید که به کسی نیاز بوده که در را برای مراجعان باز کند. چنانکه واژه‌ی فتح: باز کردن، اشاره دارد که از قبیل پرده و پارچه پشمی نبوده و الّا مناسبتر و درست‌تر آن بود که گفته شود: «ازاح الستار عن الباب: پرده را از در به کناری زد». به متون زیر توجه فرمایید: