و اما الجدار صفحه 18

1- 22. بصائر الدرجات: 377، بحارالانوار 174:2 رقم 11.

تنها در حفظ آن کوشا نگردیدند، بلکه همواره در صدد تخریب آن برآمده، و دیگران را نیز بر آن ترغیب نمودند!!

از آن زمان که در «یوم الدار» علی بن ابی طالب مورد توجه رسول خدا قرار گرفت، و بنا بر آن نهاده شد که او وصی و خلیفه ی بعد از نبی بوده باشد، کینه ی او نیز در دلهای جماعت منافق قرار گرفت، و با آن به ستیز برخاستند.

حق او را در خلافت پایمال، و تمامی فضیلتهای انسانی را یکجا نابود، و رعایت شئون دینی و اخلاقی را مهمل و بدون خاصیت گردانیدند، سقیفه ی فتنه را پا نمودند، خانه ی وحی را مورد تاخت وتاز خود قرار داده، و دختر پیامبر خدا را که تنها و بی یاور گریده بود مظلومانه مورد ستم و ظلم قرار دادند.

و اما این حسادت (1) و رقابت و کینه توزی بر این کنز گرانبها که تا حدّ ممکن رسول خدا در اختفای آن سعی نموده بود هیچگاه با رفتن علی و فاطمه هم بپایان نرسید.

ستمهای ستمگرانه را بر سبط اکبر روا داشته و شقاوت و بیداد بنی امیه و بنی مروان آغاز، تا واقعه ی طف و قتل سیّد الشهدا علیه السلام و اسارت اهل بیت او یکی پس از دیگری واقع گردید.

و چگونه نشان دادند که با آن کنز مخفی الهی که در سینه ها مستور بود به جنگ برخاسته، و فرزندان پیامبر را در معرض ظالمانه ترین