و اما الجدار صفحه 42

1- 52. سئل عن قوله (الا الموده فی القربی) فقال سعید بن جبیر: قربی آل محمد صلی الله علیه و سلم فقال ابن عباس: عجلت، ان النبی لم یکن بطن من قریش الا کان له فیهم قرابه، فقال: «الا ان تصلوا ما بینی و بینکم من القرابه» صحیح بخاری کتاب التفسیر سوره الشوری:23، رقم 4818، و کتاب المناقب رقم 3497.

آیات استدلال و از آن در مناقب خود استفاده می نمودند.

مردمانی که بارها دیده و شنیده بودند که پیامبر اسلام درباره ی اهل بیت خویش چگونه سفارش می فرماید.

فخر رازی در تفسیر خود مطلبی ذکر نموده که دهلوی صاحب تحفه ی اثناعشریه نیز آنرا در طعن بر شیعه و در نفی اذیت و آزارهای فاطمه بدست صحابه نقل نموده که آن چنین می باشد:

«و در این مقام امام فخرالدین رازی تقریری دارد بغایت دل چسب و ذهن نشین، گفته است: که فرقه ی روافض نزد من کمتر از مورچه ی سلیمانند در عقل و اعتقاد نیک پیغمبر خود، زیرا که مورچه ی سلیمان بتابعان خود گفت: که (یا ایها النمل أدخلوا مساکنکم لایحطمنکم سلیمان و جنوده و هم لایشعرون) (1) ، ترجمه: یعنی ای فرقه ی موران در سوراخهای خود درآئید مبادا لشگریان سلیمان شما را نادانسته پایمال سازند.

پس این قدر فهمید که فرقه ی سپاه و لشگریان که در ظلم و تعدّی بغایت بی صرفه و بی دریغ می باشد ببرکت صحبت پیغمبر آنقدر مهذب شده اند و صحبت سرسری نبی در آنها قسمی تأثیر کرده که دیده و دانسته بر مورچه ضعیف هم ظلم نخواهند کرد، بلکه در تحت الأقدام پایمال نخواهند کرد.

و گروه روافض هرگز نفهمیدند که صحبت پیغمبر خاتم المرسلین که أفضل پیغمبران است در صحابه ی کبار خود که دائماً ملازم آنجناب