فَدَک، از غصب تا تخریب صفحه 175

یَا ابْنَهَ الصَّفْوَهِ وَ بَقِیَّهَ النُّبُوَّهِ فَما وَنَیْتُ عَنْ دینی وَ لا اَخْطَأْتُ مَقْدوری، فَاِنْ کُنْتِ تُرِیدِینَ الْبُلْغَهَ فَرِزْقُکِ مَضْمُونٌ وَ کَفیلُکِ مَأْمُونٌ وَ ما اَعَدَّ لَکِ اَفْضَلُ مِمَّا قُطِعَ عَنْکِ، فَاحْتَسِبِی اللَّهَ، فَقالَتْ: حَسْبِیَ اللَّهُ، وَ أَمْسَکَتْ.

ای پسر ابوطالب! چرا مانند طفل در شکم مادر پرده نشین شده ای و چون کودک خانه نشین گشته ای؟! تو بودی که تیر صفت از کمان پر می کشیدی و شاه پرهای بازهای بلند پرواز را درهم می شکستی اینک این پسر ابی قحافه به ظلم و ستم هدیه و عطای پدرم، و قوت و معیشت فرزندانم را می رباید و با من به دشمنی برخاسته است و در سخن گفتن با درشتی با من مجادله می کند تا جایی که انصار ما را یاری نمی کنند و مهاجرین ریسمان محبت و دوستی ما بریده اند و مردمان دیگر در حق ما چشم پوشی کرده اند نه دافعی دارم نه حامی. با دلی پر از خشم بیرون رفتم و با حالی افسرده برگشتم. آن روز که لبه شمشیر خود را بکار نینداختی همان روز خویشتن را خانه نشین کردی، روزی که حق تو را ضایع کردند سرت را پائین انداختی تو آن کس بودی که گرگان عرب را شکار می کردی اکنون چه شده است که خانه نشین شده ای.

از من گوینده ای را دور نکردی و باطلی را از من برنگرداندی من که قدرت و اختیاری بَر دفاع از خود ندارم ای کاش قبل از این جفا و سستی و قبل از آنکه به چنین خواری مبتلا شوم مرده بودم (شما نظاره کنید که فاطمه مظلومه چگونه عقده های دل خود را با أوّل مظلوم عالم بیان می کند چون می بیند پناهگاهی غیر از حضرت علی ندارد) از اینکه با تو این گونه سخن می گویم در نزد خداوند عذر می خواهم وای بر من در هر صبح و عصر که پدر و تکیه گاه خود را از دست دادم و قوت و نیروی بازوی من سست شد من شکایت به پیش پدر گرامیم می برم و از خداوند دادخواهی می نمایم.

بارالها، خداوندا، قوّت و قدرت تو از همه بیشتر است و عذاب و نکال تو از همه شدیدتر.

در این لحظه امیرالمؤمنین علیه السلام دیگر طاقت شنیدن شکوای حضرت زهرا علیها السلام