فَدَک، از غصب تا تخریب صفحه 78

1- 121. قسمت اوّل اقتباس از سوره مبارکه انعام، آیه 67 و قسمت اخیر اقتباس از سوره مبارکه هود، آیه 39 می باشد.

و در آن روز است که باطل گرایان در زیان خواهند بود و آن وقت پشیمانی برای شما سودی ندارد. و برای هر خبری قرار گاهی است و بزودی می دانید که چه کسی دچار عذاب خوار کننده و عذابی جاویدان خواهد شد. (1)

سؤال دوّم: آیا آیات ذکر شده، بر ارث گذاردن انبیاء دلالت می کند؟

اولاً: باید گفت استدلال نمودن به این آیات توسط حضرت زهرای مرضیّه علیها السلام که خانه ایشان محل نزول وحی الهی بوده بالاترین دلیل بر دلالت این آیات بر مطلب فوق می باشد.

ثانیاً: باید متذکر شویم که از حاضران در مسجد، کسی اشکال بر دلالت این آیات وارد ننمود، و حتی ابابکر و عمر نیز در مقام جواب نگفتند: این آیات دلالت بر ارث گذاردن انبیاء نمی کند، بلکه خواستند با یک حدیث ساختگی بگویند: این آیات با این روایت تخصیص خورده است.

ثالثاً: اشکالی که بعضی از علمای اهل سنّت مطرح نموده، و منظور از ارث در آیه «وَ وَرِثَ سُلَیمانُ داوُودَ» (2) را، نبوت و علم دانسته اند صحیح نیست، زیرا متبادِر از لفظ ارث، ارث در اموال است، نه نبوت و علم، و آیه دیگر که می فرماید:

«وَ کُلاًّ آتَیناهُ حُکْمَاً وَ عِلْمَاً» (3)

ما به هر یک از آن دو (سلیمان و داود) حکم نبوت و علم دادیم.

قرینه بر این مطلب است که نبوت و علم ارث نبوده، بلکه موهبتی الهی می باشد.

چون معلوم می شود که نبوتِ سلیمان در حال حیات پدرش به او موهبت شده بود