سوگنامه فدک صفحه 118

حال، باید دید چرا به مدینه بازگشتند و امر رسول خدا مخالفت ورزیدند [264] ؟ اهل سنت می‌گویند شدت علاقه‌ی آنان به رسول خدا مانع از حرکت آنان بود. پس توقف آنان در مدینه از فرط محبت و اشتیاق به رسول خدا بود، و نه جهت دیگر. ولی باید از آنها بپرسید که دوست و محب رسول خدا در حقیقت چه کسی می‌تواند باشد، مطیع یا مخالف؟ اگر مطیع دوست دوست واقعی است پس چرا نرفتند و اطاعت نکردند و اگر مخالف با امر رسول خدا می‌تواند دم از عشق و علاقه با آن حضرت بزند پس تمام دشمنان آن حضرت می‌توانند دم از محب بزنند؛ با اینکه خدا در قرآن می‌فرماید:

(... ما آتاکم الرسول فخذوه و مانهاکم عنه فانتهوا...) [265] .

آنچه پیغمبر به شما دستور داد فرمانش برید و آنچه را نهی فرمود از آن پرهیز کنید. یا در موضع دیگر فرمود:

قل ان کنتم تحبون الله فاتبعونی یحببکم الله... [266] .

ای رسول ما، به این مردم بگو اگر خدا را دوست می‌دارید پس من که رسول او هستم را فرمان برید تا خدا هم شما را دوست داشته باشد.

از این دو آیه‌ی شریفه استفاده می‌شود که دوست و علاقمند به رسول‌الله کسی است که فرمان او را بی‌چون و چرا اجرا کند. در نتیجه، مفهوم این آیه این می‌شود که مخالف آن حضرت در عمل دوست حضرتش نیست. بنابراین، عذری که اهل سنت آورده‌اند در واقع عذر برتر از گناه است؛ بلکه باید گفت علت توقف عمر و ابوبکر در مدینه یکی از دو امر بود:

اول آنکه می‌دانستند اگر از مدینه خارج شوند و رسول خدا هم از دنیا برود