سوگنامه فدک صفحه 245

شخصی از خوارج خدمت امام باقر علیه‌السلام رسید و عرض کرد: یا اباجعفر! چه چیزی را عبادت می‌کنی؟ حضرت فرمود: خدا را، عرض کرد: آیا دیده‌ای او را؟ فرمود: نمی‌بیند او را چشمها به مشاهده بصر؛ لیکن دیده است او را قلوب به حقایق ایمان. به قیاس شناخته نمی‌شود، به حواس درک نمی‌شود، به مردم شباهتی ندارد و به آیات موصوف است و به علامات و نشانه‌ها شناخته می‌شود و در حکم خود جور و ستم نمی‌کند. این است خدایی که نیست جز او معبودی. راوی می‌گوید: وقتی حضرت این مطلب را فرمود شخص خارجی از حضورش مرخص گردید و گفت: خدا داناتر است تا رسالت خویش را در چه جایی قرار دهد.

و امثال این روایات زیاد است و برای نمونه همین قدر کافی است. و آنچه عرفا در اشعار و کلمات خود گفته‌اند اشاره به این مقام است، چنانکه یکی از عرفا می‌گوید:

در هر چه نظر کردم، سیمای تو می‌بینم

سرهای سرافرازان، دریای تو می‌بینم

من آهوی جانانم، سرگشته و حیرانم

هر سو که چرا کردم، صحرای تو می‌بینم

دریای کبیری تو، بی مثل و نظیری تو

بالای همه دریا، دریای تو می‌بینم

در آتش عشق تو، می‌سوزم و می‌سازم

آتش همه ریحان شد، گلهای تو می‌بینم

دردی کش میخانه، جویای تو می‌بینم

صد عاقل فرزانه، شیدای تو می‌بینم

هرزر که عیار است او با کوره چه کارست او

گر قلب بیرون آید رسوای تو می‌بینم

دیگری گفته است:

چشم دل بازکن که جان بینی

آنچه نادیدنی است آن بینی