سوگنامه فدک صفحه 258

هوشیار نمودن مردم به فرمانبرداری از حق

دوم: «و تنبیها علی طاعته». وقتی که انسان دانست که خداوند متعال خالق همه چیز است و هر موجودی را براساس مصلحت و حکمت آفریده است، پس از او اطاعت می‌کند؛ چون شکر منعم عقلا واجب و شرعا ثابت است و چگونه معقول است بشر به این حقیقت برسد و خالق و آفریننده را ستایش نکند؟ پس در حقیقت جمله شریفه اشاره است به اصل عقلی و شرعی که قرآن هم آن را تأیید فرموده است، چنانکه در آیه شریفه میفرماید:

(و ما خلقت الجن و الانس الا لیعبدون) [479] .

جن و انس را جز برای عبادت خود نیافریدیم.

و در آیه دیگر می‌فرماید: یا أیها الذین اعبدوا ربکم الذی خلقکم و الذین من قبلکم [480] .

ای مردمان عبادت نمایید پروردگار خود را. آن خدایی که شما را و کسانی که قبل از شما بودند را آفرید.

و این گفتار خداوندی:

(افحسبتم أنما خلقناکم عبثا و انکم الینا لا ترجعون) [481] .

آیا گمان کرده‌اید که ما شما را بیهوده آفریده‌ایم و شما به سوی ما برنمی‌گردید.

آیا در این باب بسیار است و تمامی آیات؛ بلکه همه ادیان آسمانی ناظر به همین اصل است که بشر به سوی خالق توجه کند و با تفکر در آفاق و انفس راه عبودیت و بندگی خویش را بازیابد و این آگاهی را پیوسته در مد نظر داشته باشید. و از غفلت نمودن در این اصل احتراز جوید که غفلت منشأ تمام بدبختیها است! آیا انسان نمی‌داند که حدای حکیم، این عالم پهناور را که یکی از موجودات آن، خود انسان است بیهوده نیافریده انبیا را عبث نفرستاده است: