سوگنامه فدک صفحه 351

گفته‌اند «شطط» افراط و مبالغه است. با این توضیحات، معنای عبارت چنین است:

بعد از ذکر مطلبی که در سابق گذشت فاطمه‌ی زهرا علیهاالسلام خطاب به مهاجر و انصار فرمود: ای مردم بدانید که من فاطمه و پدرم محمد است. در آخر آنچه را که اول گفته‌ام بدان تفوه می‌کنم و در اول آنچه را که آخر خواهم گفت بیان می‌دارم (کنایه از اینکه کلام حق اول و آخر یکی است) و کلامی غلط و نابجا بر زبان نمی‌رانم، و دور از حقیقت یا بر سبیل افراط در کلام چیزی را انجام نمی‌دهم.

در این عبارات، زهرای اطهر مهاجر و انصار را به چند نکته متوجه نمود و اذهانشان را معطوف ساخت، که این نکات عبارتند از:

نکته اول: آنکه خود را از نظر اسم و نسب معرفی فرموده است تا فردای قیامت نگویند ما نمی‌دانستیم چه کسی پشت پرده صحبت می‌کند و اگر می‌دانستم فاطمه است او را یاری می‌نمودیم. پس با این معرفی حجت بر آنان تمام شد.

نکته دوم: آنکه اعلام فرمود که آنچه می‌خواهم بگویم و گفته‌ام صد در صد درست و اول و آخر آن یکی است. یعنی مانند اشخاص عادی نیستم که هر ساعت چیزی بگویم، یا در اول مطلبی را در آخر غیر از آن بر زبان جاری سازم، و یا اینکه ندانسته و غلط صحبت کنم؛ بلکه تمامی این احتمالات در کلمات من منفی است و جای پایی ندارد. علی هذا، توجه داشته باشید و کلمات مرا با کلمات دیگران مقایسه نکنید تا در گمراهی بیفتید.

نکته سوم: آنکه «لا أفعل ما أفعل شططا» یعنی آنچه را انجام می‌دهم بیهوده و عبث و دور از حقیقت نیست. پس فعل من مانند قول من بی‌عیب و نقص و مبرای از انحراف است.

به عقیده من در این عبارت حضرت زهرا علیهاالسلام اشاره به مقام عصمت خویش فرموده است؛ زیرا صحت و بی‌عیب بودن قول و فعل جز عصمت معنایی ندارد. به عبارت ساده‌تر، کسی که ادعا می‌کند که در قول و فعلش مرتکب خلاف و اشتباه نمی‌شود پس هر چه می‌گوید یا به جای می‌آورید مصون