سوگنامه فدک صفحه 79

به جانب عراق گسیل داشت [145] . امام با آگاه شدن از نیت پلید او هشدار دادند [146] که ساکت نخواهند نشست و به مقابله خواهند پرداخت. معاویه برای تضعیف سپاهیان امام جاسوسانی را به جانب عراق روانه ساخت. [147] .

به فرمان امام اردوگاهی فراهم آمد و سپاهی عظیم اسکان داده شد. معاویه که در خود یارای مقابله با آن سپاه را نمی‌دید سران لشکر را با پولهایی گزاف خرید و آنان را به دادن مناصبی در خور فریفت [148] .

سرانجام، حضرت در 25 ربیع‌الاول سال 41 هجری- از سر اجبار- پیشنهاد صلح با معاویه را پذیرفت [149] . اما حضرت با گنجانیدن مفادی چون نخواندن معاویه خود را به نام امیرالمؤمنین [150] و ممنوع گشتن ناسزا به پدرش امیرالمؤمنین [151] و در امان بودن مال و جان و ناموس شیعیان [152] در عمل نشان داد که صلحی که ناخواسته بدان تن داده است سبب تسلیم محض به باطل نگردیده و غاصب را معرفی نموده است.

حضرت مجتبی در روز بیست و هشتم صفر [153] سنه‌ی پنجاه هجری [154] ، یا چهل و نه هجری [155] در مدینه ار دار دنیا بر اثر مسمومیت به دست جعده دختر اشعث بن