سرزمین یاس صفحه 60

ای حَسّان! تو خودت را با این شعر جاودانه کردی.

کاش من می‌توانستم اوجِ زیبایی شعر تو را به زبان فارسی بیان کنم؛ امّا هرگز نمی‌شود همه زیبایی یک شعر را در ترجمه آن بیان کرد.

رسم است که وقتی شاعری برای بزرگی شعر می‌گوید به او پاداشی می‌دهند؛ امّا امروز پیامبر به تو پاداش نمی‌دهد. تو با دست خالی آمدی و با دست خالی هم بر می‌گردی!

به دنبالت می‌آیم. می‌خواهم تو را در آغوش بگیرم و ببوسم. تو یادِ مولای مرا برای همیشه زنده نگه داشتی.

از تو سؤل می‌کنم چرا پیامبر به تو پاداشی نداد؟ و تو به من لبخند می‌زنی و هیچ نمی‌گویی.

تو می‌خواهی خودم به پاسخ این سؤل برسم. من فکر می‌کنم. پیامبر با این کار می‌خواست پیامی به تاریخ بدهد. من باید آن را کشف کنم.

و باز هم فکر می‌کنم و سرانجام آن را می‌یابم: در میان این مردم شاعران دیگری بودند؛ امّا چرا فقط تو برای علی(ع) شعر گفتی؟ چرا بقیه آنها شعری نسرودند؟

آری، هر کسی توفیق ندارد برای علی(ع) شعر بگوید. باید برای این کار انتخاب بشوی.

تو قبل از این که شعر خود را برای پیامبر بخوانی پاداش خود را گرفتی. وقتی دیگران در فکر خال و ابرویِ یار خود هستند، تو می‌آیی و برای علی(ع) شعر می‌گویی! این به این معناست که تو را انتخاب کرده‌اند.

به خدا قسم وقتی کسی برای علی(ع) قدمی بر می‌دارد، شعری می‌گوید، قلمی می‌زند، اگر همه دنیا را به پایش بریزی کم است. او نباید خودش را ارزان بفروشد که خیلی ضرر می‌کند!