علوم قرآن (مقدماتی) صفحه 16

صفحه 16

وحی در اصطلاح

با توجه به آثار وحی و برداشت های بشری می توان وحی را چنین تعریف نمود.

«وحی اتصال و ارتباط معنوی است میان پیامبران الهی (علیهم السلام) و خداوند جهت دریافت پیام آسمانی، برای هدایت مردم که به جز أنبیاء (علیهم السلام) کسی شایستگی و توان چنین دریافتی را ندارد». این ارتباط به سه صورت انجام می گیرد که بدان اشاره خواهد شد.

زرقانی در تعریف وحی اصطلاحی آورده است:

«اما الوحی فمعناه فی لسان الشرع: أن یعلم الله تعالی مَن اصطفاه من عباده کلّ ما أراد اطّلاعه علیه من ألوان الهدایه و العلم، و لکن بطریقه سرّیه خفیه، غیر معتاده للبشر». (1)

وحی در لسان شریعت عبارت است از تعلیم خداوند نسبت به بندگان برگزیده خویش (انبیاء) به صورت پنهان و مخفی آنچه را که در رابطه با هدایت و علم لازم باشد با روش غیر متداول میان انسان ها.

وحی در قرآن

واژه وحی در قرآن کریم در مورد فرشتگان، شیاطین، انسان، حیوان و جمادات به کار رفته است. بیشترین استعمال این واژه و مشتقات آن در خصوصِ وحی مربوط به پیامبران است. در استعمالات قرآن، معانی گوناگونی مورد نظر است که همگی با معنای لغوی هماهنگی دارند. (2)


1- (1) . مناهل العرفان فی علوم القرآن، ج1، ص66.
2- (2) . جهت آگاهی بیشتر درباره «وحی در قرآن» نک: بخش اول از کتاب: جوادی آملی، عبدالله، وحی و نبوت در قرآن.
کتابخانه بالقرآن کتابخانه بالقرآن
نرم افزار موبایل کتابخانه

دسترسی آسان به کلیه کتاب ها با قابلیت هایی نظیر کتابخانه شخصی و برنامه ریزی مطالعه کتاب

دانلود نرم افزار کتابخانه