ریحانه النبی صفحه 354

أبتدء بحمد من هو أولی بالحمد والطول والمجد. [729] الحمد للَّه علی ما أنعم، و له الشکر علی ما ألهم [730] ، والثناء بما قدم من عموم نعم ابتداها، و سبوغ الاء اسداها، و احسان منن والاها. [731] (أحمده بمحامد) [732] جم عن الاحصاء عددها، و نای عن المجازاه امدها [733] ، و تفاوت عن الادراک ابدها [734] ، و ندبهم لاستزادتها بالشکر لاتصالها [735] ، (و استخذی الخلق بانزالها) [736] ، و استحمد إلی الخلائق باجزالها، و ثنی [737] بالندب إلی أمثالها.

و أشهد أن لا إله إلا اللَّه (وحده لا شریک له) [738] ، کلمه جعل الاخلاص تأویلها، و ضمن القلوب موصولها، و أبان فی الفکر [739] معقولها. الممتنع من الأبصار رؤیته، و من الألسن صفته، و من الأوهام الإحاطه به. [740]

ابتدع [741] الأشیاء لا من شی ء کان قبلها، و أنشأها بلا احتذاء امثله امتثلها. کونها بقدرته و ذراها بمشیته، من غیر حاجه منه إلی تکوینها و لا فائده له فی تصویرها إلا تثبیتا لحکمته، و تنبیها علی طاعته، و اظهاراً لقدرته، (و دلاله علی ربوبیته) [742] و

تعبداً لبریته، و إعزازاً لدعوته. [743]

ثم جعل الثواب علی طاعته، و وضع العقاب علی معصیته [744] ، ذیاده [745] لعباده عن نقمته و حیاشه [746] لهم إلی جنته.

حمد و ثنا

کلام خود را آغاز می کنم با حمد و سپاس خدائی که به ستایش و فضل و عزت و رفعت از همه کس سزاوارتر است.

خداوند را بر نعمتهایی که عطا فرموده می ستایم، و بر الهامش سپاس می نمایم، و بر نعمتهای گسترده ای که ابتداءً عنایت نموده و نعمتهای فراوانی که عطا فرموده و تفضلات پی درپی که مرحمت کرده ثنا می گویم.

او را سپاس می گویم با حمدهای بی پایانی که از حد شمارش بیرون است، و قدرت بر شکر همه ی آنها نیست، و نهایت آنها قابل درک نخواهد بود. نعمتهایی که خداوند برای ازدیاد و دوام آنها ما را دعوت به شکرگزاری نموده، و بندگانش را بر فرستادن آنها مطیع خود گردانیده، و برای کامل نمودن بخششهایش از آنان حمد و ستایش خود را خواسته، و در کنار آن به طلب چنین نعمتهائی امر فرموده است.

گواهی می دهم که معبودی غیر «اللَّه» نیست. تنها او معبود است و شریکی ندارد. کلمه ای است که تأویل آن اخلاص است و متضمن رساندن قلوب به اعتقاد وحدانیت خداست، و آنچه را که عقل به آن پی می برد در اندیشه ها ظاهر نموده است. خداوندی که امکان دیدنش و قدرت توصیف او برای کسی نیست، و به خیال کسی نمی گنجد.