ریحانه النبی صفحه 371

تا روزی که تو زنده بودی حمایت کننده ای داشتم و با آسودگی رفت و آمد می نمودم و تو بال من و یاورم بودی، ولی امروز در برابر فردی ذلیل خاضع شده ام و از او فاصله می گیرم و به دست خود ستمگران را دور می کنم.

در حالی که قُمری از روی غصه، شبانه روی شاخه ای گریه می کند، من در روز روشن بر مصائبم اشک می ریزم.

خطاب به انصار

خطابها مع الأنصار

(ثم رمت علیهاالسلام بطرفها نحو الأنصار) [981] فقالت:

یا معشر البقیه [982] ، و أعضاد المله [983] ، و حضنه [984] الإسلام! ما هذه (الفتره عن نصرتی و الونیه عن معونتی و) [985] الغمیزه [986] فی حقی و السنه عن ظلامتی؟! [987]

(أما کان رسول اللَّه صلی اللَّه علیه و آله أبی یقول: «المرء یحفظ فی ولده)»؟ [988] سرعان

ما أحدثتم [989] ، و عجلان ذا إهاله! [990] (و لکم طاقه بما أحاول، و قوه علی ما أطلب و أزاول). [991]

أتقولون [992] مات محمد (رسول اللَّه) [993] ؟ فخطب (واللَّه) [994] جلیل، استوسع وهیه [995] و استنهر [996] فتقه و فقد راتقه [997] و اظلمت الأرض لغیبته و اکتابت خیره اللَّه [998] (و کسفت الشمس والقمر و انتثرت النجوم) [999] لمصیبته و اکدت الامال و خشعت الجبال (و اکلت الأموال) [1000] و اضیع الحریم و اذیلت الحرمه عند مماته [1001] (و فتنت الأمه و غشیت الظلمه و مات الحق). [1002]

فتلک (واللَّه النازله الکبری والمصیبه العظمی، لا مثلها نازله و لا بائقه عاجله). [1003]