ریحانه النبی صفحه 384

راوی می گوید: پس ابوبکر با دستش بر شانه عمر زد و گفت: چه بسیار گرفتاری که تو آن را رفع نمودی!

خطاب تهدیدآمیز ابوبکر به مردم

التجاسر علی أهل بیت الرسول علیهاالسلام

ثم نادی الصلاه جامعه، فاجتمع الناس و صعد المنبر، فحمد اللَّه و أثنی علیه، ثم قال:

أیها الناس، ما هذه الرعه، و مع کل قاله أمنیه؟ [1109] این کانت هذه الأمانی فی عهد نبیکم؟

فمن سمع فلیقل، و من شهد فلیتکلم، کلا بل هو ثعاله شهیده ذنبه. لعنه اللَّه، و قد لعنه اللَّه. مرب لکل فتنه یقول: کروها جذعه ابتغاء الفتنه من بعد ما هرمت، کام طحال أحب أهلها الغوی. [1110]

ألا لو شئت أن أقول لقلت، و لو تکلمت لبحت، و إنّی ساکت ما ترکت، یستعینون بالصبیه [1111] و یستنهضون النساء.

و قد بلغنی- یا معشر الأنصار- مقاله سفهائکم، فواللَّه ان أحق الناس بلزوم عهد رسول اللَّه أنتم، لقد جاءکم فاویتم و نصرتم، و أنتم الیوم أحق من لزم عهده.

و مع ذلک فاغدوا علی أعطیاتکم [1112] ، فإنّی لست کاشفاً قناعاً و لا باسطاً ذراعاً و لا لساناً إلا علی من استحق ذلک، والسلام.

خطاب تهدیدآمیز ابوبکر به مردم