ریحانه النبی صفحه 388

هذا ابن أبی قحافه، یبتزنی نحله [1136] أبی و بلغه ابنی. لقد اجهد [1137] فی خصامی، والفیته الد فی کلامی [1138] ، حتی حبستنی قیله نصرها [1139] و المهاجره و صلها و غضت الجماعه دونی طرفها، فلا دافع و لا مانع. [1140]

خرجت کاظمه و عدت راغمه! أضرعت خدک یوم أضعت حدک؟ [1141] افترست الذئاب و افترشت التراب، ما کففت قائلاً

و لا أغنیت باطلاً [1142] و لا خیار لی!

لیتنی مت قبل هنیتی و دون ذلتی! عذیری اللَّه منه عادیاً و منک حامیاً. [1143]

ویلای فی کل شارق! ویلای [1144] فی کل غارب! مات العمد [1145] و وهن [1146] العضد. شکوای إلی أبی و عدوای إلی ربی. [1147]

اللهم أنت أشد منهم قوه و حولا، و أشد [1148] بأساً و تنکیلاً.

شکایت حضرت زهرا سلام اللَّه علیه به أمیرالمؤمنین علیه السلام

سپس فاطمه زهرا علیهاالسلام بسوی خانه مراجعت نمود در حالی که امیرالمؤمنین علیه السلام انتظار بازگشت حضرت را می کشید و منتظر از راه رسیدن آن بانو بود. چون حضرت نزد امیرالمؤمنین علیه السلام رسیدند و وارد خانه شدند خطاب به امیرالمؤمنین علیه السلام عرض کردند:

ای پسر ابوطالب! آیا مانند جنین نشسته ای، و مثل اشخاص متهم در خانه جای گرفته ای؟ تو بالهای بازان شکاری را می شکستی، و اکنون پرِ پرندگان بی بال و پر بر تو تأثیر کرده است؟!

این پسر ابوقحافه است که با قهر و غلبه بخشش پدرم و ذخیره ی دو پسرم را می گیرد. او با جدیت تمام به مبارزه ی من برخاسته، و او را با دشمنی هرچه بیشتر در مقابل صحبتهایم یافتم. تا آنکه انصار یاری خود را و مهاجران کمکشان را از من بازداشتند و چشمانشان را در یاری من بستند، و در نتیجه نه دفاع کننده ای هست و نه منع کننده ای!