مصحف در روایات و اخبار صفحه 2

بدیهی است که واژه «صُحُف» و «مَصاحِف» در این دو روایت، به همان معنای لغوی یعنی: نوشته ها و کتابهای جلد شده، آمده است.

صریح تر از آنچه در روایت بخاری آمده، روایاتی است که ابو داود سجستانی [سیستانی] در باب: «جمع قرآن در مصْحَف» در کتابش به نام «المصاحف» به گونه زیر آورده است:

الف - از محمدبن سیرین روایت کند که گفت:

هنگامی که رسول خدا(ص) رحلت فرمود، علی(ع) سوگند خورد که جز برای نماز جمعه ردا بر دوش نگیرد تا قرآن را در «مُصْحَف» جمع کند.

ب - از ابی العالیه روایت کند که:

آنان قرآن را در زمان خلافت ابی بکر در یک «مُصْحَف» جمع کردند.

ج - از حسین روایت کند که:

عمربن خطاب دستور جمع قرآن را داد، و او اولین کسی بود که قرآن را در «مُصْحَف» جمع کرد [4] .

استشهاد ما به این روایات سه گانه از آن رواست که:

در زمان روایت آنها معنای «مُصْحَف» اعم از قرآن بوده است، و چنانکه گذشت، در آنها به ترتیب آمده بود: