مقدمات بنیادین علم تفسیر صفحه 139

باید به قرآن عرضه نمود، چنانچه قرآن آن را تائید نمود مورد تائید است، در غیر این صورت باید در انتظار کشفیات جدیدتر علم بود.

*

کمبود اکسیژن در ارتفاعات

خداوند در ضمن بیان یک آیه مسأله کمبود اکسیژن را در ارتفاعات توضیح می دهد در سوره انعام آیه 125 می فرماید:

فَمَنْ یُرِدِ اَللّهُ أَنْ یَهْدِیَهُ یَشْرَحْ صَدْرَهُ لِلْإِسْلامِ وَ مَنْ یُرِدْ أَنْ یُضِلَّهُ یَجْعَلْ صَدْرَهُ ضَیِّقاً حَرَجاً کَأَنَّما یَصَّعَّدُ فِی اَلسَّماءِ

: (هرکس را خداوند (تشخیص دهد) و اراده کند که هدایتش کند سینه اش را در جهت فهم حقایق اسلام آماده ساخته و گسترش دهد و هرکس را بخواهد، به حال خود واگذارد تا گمراه و سرگشته شود در نتیجه سینه اش را چنان تنگ و فشرده و مضطرب سازد که گویی در حال صعود به آسمان است) .

از زمانی که طبقات مختلف جوّ کشف شده و به واسطه دانش فضایی و ارسال سفینه ها به سوی کرات مریخ و زهره و ماه و سایر طبقات بالای جوّ، کشفیات تحقق یافت، بشر توانست این پدیده طبیعی را که ناشی که از کمبود اکسیژن هوا در لایه های بالایی جوّ است دریابد که در لایه های فوقانی جوّ با ازدیاد ارتفاع مقدار اکسیژن از نظر غلظت کاهش می یابد. دانشمندان، این پدیده طبیعی را هنگامی دریافتند که فضانوردان در ارتفاعات جوّی به پرواز درآمده بودند، فضانوردان هنگام عبور از لایه های جوّی دچار دشواری در تنفس شده و احساس یک نوع تنگی نفس می کنند در این مورد آیه قرآن صراحتا بیان می دارد: هرکس که در آسمان به پرواز درآید و اوج گیرد عوارضی از قبیل تنگی نفس او را می آزارد از سوی دیگر آیه قرآن توجّهی خاص به این پدیده داشته و آن را تحت عنوان حالت بیماری در صعود حتی قبل از ورود به لایه های فوقانی جوّ معرفی می کند یعنی این فشردگی را حتی پیش از صعود و بدون عروج در مورد شخص کافر مطرح می کند و حالت او را مشابه با حالت فضانوردان اعلام می کند مضافا این که در آیه مذکور مسأله صعود را در کوهها (جبال) به کار نبرده است بلکه صعود را در بالا رفتن از لایه های جوّی و سماوی مطرح می کند و این خود دقت و اعجاز قرآن را در مورد دقایق و حقایق مسلّم علمی می رساند کشورهای عربی از نظر اوضاع جغرافیایی دارای یک سطح باز و دشتهای گسترده و ممتد می باشند و به ندرت ساکنین این بلاد به فکر صعود از کوههای بلند می باشند بنابراین