مقدمات بنیادین علم تفسیر صفحه 145

اشاره به تعادل عنصر جهان آفرینش در قرآن

سوره الحجر آیه 21 می فرماید: وَ إِنْ مِنْ شَیْءٍ إِلاّ عِنْدَنا خَزائِنُهُ وَ ما نُنَزِّلُهُ إِلاّ بِقَدَرٍ مَعْلُومٍ

: در جهان چیزی نیست مگر این که گنجینه ها و منابع اصلی آن نزد ماست و از منابع آن نازل و مقرر نمی کنیم مگر به اندازه معلوم و میزان معین.

و همچنین می فرماید: وَ کُلُّ شَیْءٍ عِنْدَهُ بِمِقْدارٍ

: هر چیزی در پیشگاه پروردگار به میزان و مقدار خاصی است.

هرچه در دنیا به چشم می آید خداوند آن را به مقدار و اندازه مشخصی قرار داده است. مثلا اگر نسبت اکسیژن را در جهان در نظر بگیریم ملاحظه می کنیم که نسبت آن به طور معمول 21 درصد است حال اگر همین اکسیژن که منشاء حرکت و حیات است نسبتش تغییر می کرد و به 50 درصد می رسید چه حادثه ای رخ می داد مسلما تمام موادی که قابلیت احتراق دارند در معرض خطر اشتعال قرار می گرفتند و به شدت شعله ور می شدند به طوری که اولین جرقه و شراره ناشی از برق اشتعال به درختان اصابت می کرد و در نتیجه جنگلها را زیر شعله های مهیب آتش فرو می برد و آن را به انهدام و نیستی می کشاند. از طرف دیگر به خوبی می دانیم که هر موجود جاندار اکسیژن را تنفس کرده و داخل ریه می کند که پس از سیر و گردش در خانه های ریوی و تبادلات گازی که برطبق قوانین خاص انجام می شود به خون و سپس در اختیار اعضا و سلولها گذاشته می شود و هنگام بازدم اکسید دو کربن را که هسته مرکزی ساختمان گیاهان است خارج می سازد. این گاز دفع شده به مصرف «فتوسنتز» گیاه می رسد، مشاهده می کنیم که اکسیژن و اکسید دو کربن باید در تبادل باشند تا تعادل موجودات زنده از نظر زیست محیطی برقرار گردد و اگر این مبادله و معادله انجام نمی گرفت به زودی حیات و زیست حیوان و گیاه دستخوش تحلیل و بالاخره منجر به فنا و نابودی می گردید و تمام اکسیژن موجود در جهان و کل اکسید دو کربن موجود در عالم رو به اتمام می رفت در نتیجه گیاهان پژمرده و معدوم و حیوانات نابود می شدند. اینجاست که معنای آیه روشن و این حقیقت آشکار می شود که چرا همه چیز باید به مقدار و اندازه مخصوصی در جهان وجود داشته باشد.

موجودات جانوری اکسید دو کربن را در فضا می پراکنند و گیاهان از آن استفاده می کنند و از طرف دیگر گیاهان اکسیژن را به فضا پراکنده ساخته و حیوانات اکسیژن را برای ادامه و بقاء خود با عمل تنفس جذب می کنند این جذب و دفع اگر به اندازه معین و مقدار مشخصی نباشد حیات همه موجودات گیاهی و حیوانی دستخوش اختلال و ناهماهنگی می شود.