مقدمات بنیادین علم تفسیر صفحه 177

ثانیا: مورد مشابه معارض حتی اگر زمان زیادی سپری شود می بایست به شکل علنی، واضح، و غیرقابل اختفا باقی بماند. با توجه به این که مخالفان و دشمنان دین و شریعت استوار اسلام از همان روز اول فراوان بودند و در جستجوی نقطه ضعفی از دین و سلب اعتماد و قدرت از مسلمانان بودند. در صورت داشتن و ارایه حتی یک سوره مانند قرآن در واقع به مستمسک بسیار محکم دست می یافتند که دلیلی قویتر و سلاحی مؤثرتر و شمشیری برنده تر از آن وجود نمی داشت. آنان چگونه حاضر شدند از چنین دستاویزی چشم پوشند. در حالی که می بایست مورد یاد شده را علنی ساخته و جهانیان را از وجود آن آگاه سازند! ؟

اگر چنین موردی وجود می داشت مسلمانان از اسلام دست برمی داشتند زیرا مسلمان شدن آنها تعبّدی و از روی تعصب نبوده است بلکه شرایط معجزه در قرآن کریم آنها را به اسلام گرایش داد به گونه ای که هیچ کس قادر به رویارویی با آن نبود.

پس نتیجه می گیریم که وجود مورد مشابه مخالف به شرط آن که در خفا باقی بماند و از بین نرود می توانست مانعی بر سر راه تحقق اعجاز قرآن باشد.

شبهه هشتم:

اشاره

در تاریخ، نام کسانی ثبت و ضبط شده که یک سوره و حتی یک کتاب مانند قرآن به رشته تحریر درآورده اند. کتابی که گمان می کنند با قرآن تفاوتی ندارد و توجه ظاهری به آن باعث می شود تا انسان احساس کند که نویسنده اش راست می گوید. بنابراین با وجود موارد مشابه مخالف متعدد نمی توان قرآن را معجزه دانست.

در گذشته یادآور شدیم که نداشتن مورد مشابه معارض یکی از شرایط معجزه است.

پاسخ:

باید حالات آن گروه و خصوصیات زندگی آنها و موارد مشابهی را که آوردند مورد توجه قرار داد تا موضوع شفاف تر شود. و ملاحظه نمود آیا موارد یاد شده را