مقدمات بنیادین علم تفسیر صفحه 213

2) طلیحه بن خویلد: اسم اصلی وی طلحه و از سرکردگان و رهبران قبیلۀ اسد ساکن در نجد بود. مسلمانان به خاطر خشمی که از او داشتند وی را طلیحه یعنی طلحۀ کوچک نامیدند طلیحه در سال پنجم هجرت به همراه قریش در محاصرۀ مدینه شرکت کرده بود. برخی گفته اند او به همراه قبیله اش در سال نهم هجری اسلام آورده بود. (طبقات الکبری، ابن سعد، ج 2/35) . طلیحه نیز در زمان بیماری پیامبر صلّی اللّه علیه و آله و سلم در اواخر عمر شریف آن حضرت، قیام نمود و ادعای پیامبری کرد. طلیحه نیز در جنگی که در زمان ابو بکر صورت گرفت به قتل رسید.

3) سجاح: سومین پیامبر دروغین که نه مانند اسود فرماندهی بود که بتواند سرزمینهای مهمی را به دست آورد و نه مانند طلیحه آرمان گرایی بود که جان خود را در راه عقیده اش فدا کند. سجاح در اصل از اهالی بین النهرین بود، او تنها به ادّعای پیامبری اکتفا نکرد، بلکه شخصیتهای مهمی از قبیلۀ بزرگی را که منتسب بدان بود، در ادعای خود شریک کرد. سجاح نیز کاهن بود. او منسوب به قبیلۀ بزرگ بنی تمیم، زنی بود فوق العاده زیبا. کاهنه بودن و قاطع صحبت کردن، به او در برخورداری از یک موقعیت خیلی بالا در میان قبیله اش، کمک زیادی کرده بود. جنگهایی میان سجاح و مسلمین درگرفت. پس از مدتی اطرافیان سجاح او را تنها گذاردند و سجاح نیز عاقبت مسلمان شد.

4) مسیلمۀ کذّاب: مسیلمه بر سرزمین یمامه حکومت می کرد. او ادّعای پیامبری کرد و مورخین گفته اند ادّعای پیامبری او تعبیر خوابی از پیامبر صلّی اللّه علیه و آله و سلم بود که روزی خوابش را بر بالای منبر برای مردم تعریف کرده بود. مسیلمه از بنی حنیفه بود و قبیلۀ او نیز در پی ادّعای او مرتد شدند. سرانجام در سال یازدهم هجری پس از این که ابو بکر به عنوان خلیفه برگزیده شد در جنگی میان قبیلۀ مسیلمه و مسلمانان، مسیلمه کشته شد و طرفداران وی پراکنده شدند. (تاریخ پیامبران دروغین در صدر اسلام، دکتر بحریه اوچ اوک، ترجمۀ دکتر وهاب ولی، صفحات مختلف) . مطالب پی آمده شرح مبسوطتری در خصوص برخی از شاخص ترین پیامبران دروغین می باشد که توجه پژوهندگان را به آن جلب می کنیم:

مسیلمۀ کذّاب

ابن کثیر بن حبیب بن الحارث الحنفی، از مردم یمامه و قبیلۀ بنی حنیفه، ملقب به رحمن الیمامه، و گفته اند کنیۀ او ابو ثمامه بوده است. یکی از مدّعیان نبوت که در بین سالهای 7 تا 11 ق و در اواخر حیات حضرت رسول صلّی اللّه علیه و آله و سلم در یمامه خروج کرد و دعوی نبوت کرد و به همین سبب به مسیلمۀ کذّاب مشهور شد. وی به همراهی عده ای به عنوان نمایندگان مردم یمامه و