مقدمات بنیادین علم تفسیر صفحه 299

(دلیل دوم)

اشاره

خداوند متعال در آیه 41 و 42 سوره فصلت می فرماید:

وَ إِنَّهُ لَکِتابٌ عَزِیزٌ لا یَأْتِیهِ اَلْباطِلُ مِنْ بَیْنِ یَدَیْهِ وَ لا مِنْ خَلْفِهِ تَنْزِیلٌ مِنْ حَکِیمٍ حَمِیدٍ

این آیه به طور شفاف نشان می دهد که باطل از هیچ راهی در قرآن به هر شکل راه نداشته و نخواهد داشت زیرا عامل نفی وقتی بر سر طبیعت معرفه (ال) جنس بیاید بیانگر عمومیّت و فراگیر بودن آن خواهد بود و نشان می دهد که باطل از هر نوع، صنف و گروهی در قرآن راه نداشته و ندارد. بدیهی است که تحریف یکی از بارزترین مصداقهای باطل است. این آیه وقوع هرگونه تحریفی در قرآن را نفی می کند.

از سوی دیگر عزیز بودن قرآن نشان می دهد که این کتاب آسمانی از هر تغییر و کاستی در امان است. همچنین خداوند متعال در پایان آیه مذکور می فرماید:

تَنْزِیلٌ مِنْ حَکِیمٍ حَمِیدٍ

که در واقع علت راه نیافتن باطل به قرآن را توضیح می دهد و نشان می دهد که عدم راه نیافتن باطل در قرآن و عدم تحریف آن یک امر دایمی است زیرا نزول قرآن از سوی خداوند حکیم با تغییر آن همخوانی ندارد و به طور حتم مصون از دست یازی افراد ستمکار و از تعرّض افراد ناپاک در امان است.

اشکالهای متعددی در این رابطه ذکر شده که ما به ترتیب به آنها پاسخ خواهیم گفت: