مقدمات بنیادین علم تفسیر صفحه 309

قرآن نیز صدق می کند. تحریفی که باعث تباه شدن قرآن می گردد نمی تواند مانع از تمسّک به آن باشد.

پاسخ:

فرق میان تمسّک به اهل بیت و قرآن کاملا روشن است. تمسّک به شخص حتی در زمان حیات و حضورش به معنای پیروی و اطاعت از امر و نهی و پیمودن سیره و منش وی می باشد و در این رابطه نیازی به تماس و تشرّف به محضر وی و مکالمه با او وجود ندارد و این امر حتی در صورت مرگ وی تا چه رسد به غیبت امکان پذیر است. بر همین اساس در زمان غیبت نسبت به همه معصومین تمسّک جسته ایم و چه تمسّکی بالاتر از این که ما فقهای راوی حدیث را گرامی می داریم و براساس گفتارشان عمل می کنیم زیرا امام عصر (عج) در توقیع مقدّس خویش در پاسخ به مسائل اسحاق بن یعقوب تأکید فرموده اند که ما باید در حوادث پیش آمده به راویان حدیث مراجعه نماییم زیرا به گفته آن حضرت، آنها حجتی از سوی وی هستند و او نیز حجت خداوند بر مردم است.

اما اگر قرآن در میان امت وجود نداشته باشد و تباه گشته باشد نمی توان به آن تمسّک یافت زیرا چگونه می توان به آن تمسّک جوییم در حالی که از محتوای آن اطلاعی نداشته باشیم و برای تحقق این هدف دچار کاستی باشد. میان این دو تمسّک، تفاوت آشکاری وجود دارد.

شبهه دوم:

اشاره

برای تمسّک به قرآن وجود آن، یک امر لازم و ضروری است و این امر با وجود قرآن واقعی در نزد امام عصر (عج) تحقق یافته است هرچند که ما به طور معمول به آن دسترسی نداریم.

پاسخ:

خاطرنشان نمودیم وجود واقعی قرآن برای تمسّک به آن کافی نیست بلکه امّت