مقدمات بنیادین علم تفسیر صفحه 321

دالّ بر استحباب قرائت سوره در نماز باقی نخواهد ماند آیا می توان به یک حکم مستحب آن هم با این وسعت که اصلا هیچ مبنایی ندارد پرداخت در حالی که مردم قادر به اجرای آن نباشند آیا این موضوع امری لغو و بیهوده نیست؟

اگر بگویید که این امر بر مستحب بودن قرائت سوره در نماز فریضه بدون قید کامل بودن دلالت دارد در پاسخ می گوییم به فرض چنین احتمالی لزومی برای ذکر «سوره کامل» و یا حتی «سوره» وجود نداشت. به نظر می رسد که حکم مذکور یک حکم مستحب خاص است و یک حکم کلی به شمار نمی رود و نشان می دهد که قرائت قرآن در نماز مستحب است. اگر بگوییم که قرائت سوره در نماز یک امر مستحب خاص است و ارتباطی با اصل مستحب بودن قرائت قرآن به طور کلی در نماز و غیره ندارد پس نتیجه می گیریم که روایات یاد شده در ارتباط با قرائت سوره در قرآن حتی به شکل مستحب آن و عدم وجوب آن در بخشی از نماز بر عدم تحریف قرآن دلالت دارد و نشان می دهد که قرآن آن گونه که نازل شده باقی مانده به شرط آن که دارای بصیرتی کامل و از هرگونه تعصب کورکورانه به دور باشیم.

ثانیا: روایات یاد شده در مورد سوره ای صدق می کند که در آن احتمال تحریف وجود نداشته باشد زیرا چنین احتمالی در مورد همۀ سوره ها صدق نمی کند و در مورد بعضی از سوره ها مانند سوره توحید اصلا چنین احتمالی را نمی توان داد پس به ناچار باید در نماز به سوره خاصی بسنده نمود.

پاسخ:

ملاحظه کردیم که هیچ تضمین شفاهی و یا عملی نسبت به این موضوع وجود ندارد. از سوی دیگر روایات نقل شده از ائمه اطهار علیهم السّلام مطلق است و اگر آنها چنین منظوری داشتند حتما توضیح می دادند زیرا عدم توضیح آنها آشوب و آشفتگی عمومی ایجاد می کند و همگان در شبانه روز دهها بار به آن نیاز پیدا می کنند. در