مقدمات بنیادین علم تفسیر صفحه 322

هیچ یک از روایات مذکور احساس نمی کنیم که منظور سوره خاصی است بلکه برعکس مطلق بودن آنها کاملا روشن و بدیهی است.

از سوی دیگر براساس روایات رسیده، اگر در نماز، کمتر از نیمی از سوره را قرائت کرده باشیم می توانیم آن را قطع نموده و سوره دیگری را آغاز کنیم. البته این کار در مورد بعضی از سوره ها جایز نیست. ذکر چنین مطلبی در روایت، مهم و به شدّت بر عدم تحریف قرآن دلالت دارد.

ثالثا: بر کسی پوشیده نیست که پیامبر صلّی اللّه علیه و آله و سلم به مسلمانان امر فرموده که یک سوره کامل از قرآن واقعی را در نماز تلاوت نمایند و ائمه اطهار علیهم السّلام نیز به مردم امر می فرمودند که یک سوره از قرآن موجود در اختیار مردم را در نماز قرائت نمایند هر چند که یک سوره کامل از قرآن واقعی نباشد. بر همین اساس انسان مکلّف می تواند به اختیار خویش هریک از سوره ها را که بخواهد انتخاب کند. در واقع این امر از سوی ائمه علیهم السّلام یک مجوّز و آسان گیری در انجام واجبات به شمار می آید.

پاسخ:

این مطلب جزو نواسخ به شمار می رود بدین معنا که حکم وجوب قرائت سوره کامل از قرآن واقعی به حکم وجوب قرائت سوره ای از کتاب موجود تغییر یافت. این نسخ محسوب می شود. کارشناسان امر به اتفاق آراء معتقدند که امکان قرائت سوره کامل توسط مسلمانان پس از دوران پیامبر صلّی اللّه علیه و آله و سلم وجود نداشت. پس نتیجه می گیریم که حکم ائمه علیهم السّلام مجوّز و آسان گیری به شمار نمی آید.

آن گاه محدّث معاصر (محدّث نوری) با نقل اصل دلیل از شیخ صدوق (ره) پاسخ می دهد و اظهار می دارد که: شیخ صدوق (ره) در همین رابطه می گوید: روایت نقل شده از پیامبر صلّی اللّه علیه و آله و سلم هرچند در کتابهای معتبر حدیث بسیار به ندرت مشاهده می شود با روایات نسخ کننده آن هیچ منافاتی ندارد زیرا مسلمانان در