مقدمات بنیادین علم تفسیر صفحه 340

فرو خواهم فرستاد مانند آنچه خداوند فرو فرستاده است.»

«سیّد» در کتاب طرائف می گوید: اصحاب پیامبر مطالب زشت و ناپسند بسیاری به نقل از «عثمان بن عفان» درباره خدا و رسولش ذکر کرده اند. ثعلبی در تفسیر آیه «إِنْ هذانِ لَساحِرانِ» از عثمان روایت کرده که گفته است در قرآن لحن خاصی وجود دارد که اعراب با زبانهای خویش آن را تصحیح خواهند کرد. به او گفته شد: آیا می خواهی آن را تغییر دهی وی گفت: این موضوع را رها کنید. زیرا نه حلالی را حرام و نه حرامی را حلال خواهد ساخت. ابن قتیبه در کتاب «المشکل» با اشاره به این مطلب می گوید: ای کاش می دانستم که این طرز بیان به چه کسی تعلق دارد. اگر عثمان می دانست که این بیان خداوند است؛ پس در این صورت کافر شده است و اگر بیان مذکور از آن خداوند نیست پس چگونه اجازه داد که قرآن به شکل تحریف شده باقی بماند. او در واقع با این کار خویش دچار افترا و گناه بزرگی شده است. اما درباره «معاویه» باید گفت که گروهی از مخالفان شیعه او را در زمرۀ نویسندگان وحی تلقی کرده اند. در حالی که اکثریت قریب به اتفاق مذاهب اسلامی خاطرنشان ساخته اند که وی مدتی بعد از فتح مکه و تقریبا شش ماه قبل از درگذشت پیامبر صلّی اللّه علیه و آله و سلم اسلام آورد. نویسنده کتاب طرائف می گوید: چگونه می توان در نوشتن وحی به شخصی همچون معاویه که تا چندی پیش کافر بوده و مدت زمان زیادی از مسلمان شدنش سپری نشده اعتماد نمود.

ابن ابی الحدید می گوید: در مورد نوشته شدن وحی توسط معاویه اختلاف نظر وجود دارد ولی آنچه از نظر پژوهشگران تاریخی مسلّم و قطعی است این که امام علی علیه السّلام، زید بن ثابت و زید بن ارقم نویسنده وحی بودند. حنظله بن الربیع و معاویه نامه های پیامبر را به پادشاهان و رؤسای قبایل و موارد نیاز وی را در حضور خود او و نیز میزان خمس و زکات را می نوشتند.

پاسخ این شبهه:

اشاره

با توجه به ناممکن بودن ادّعای اوّلی هیچ گاه نوبت به ادّعای دومی نمی رسد.