مقدمات بنیادین علم تفسیر صفحه 431

حواشی روشنگری انتشار داده است، در مقدمۀ ترجمه اش به نفی تهمت تحریف از شیعۀ امامیۀ اثناعشریه پرداخته است و پس از بحثی محقّقانه و مستوفا، از سه تن از مجتهدان و مراجع تقلید معاصر استفتا کرده و متن فتواهای صریح ایشان را با چاپ عکسی در همان اثر درج کرده است. در اینجا نص این فتاوی نقل می شود:

1) فتوای آیت اللّه حکیم. «بسم الله الرحمن الرحیم. الحمد للّه رب العالمین و الصلاه و السلام علی اشرف الانبیاء و المرسلین محمّد و آله الطیّبین الطاهرین و اللعن الدائم علی اعدائهم اجمعین. و امّا بعد؛ رأی بزرگان محققین و عقیدۀ علماء فریقین و نوع مسلمین از صدر اسلام تاکنون بر آن است که ترتیب آیات و سور و جمع قرآن به نحوی [است]که فعلا در دست می باشد. بزرگان قائل به تحریف نبوده و نیستند. از نجف اشرف، محسن الحکیم الطباطبائی، 23 ذق 1383 ق» . (نقل از مقدمۀ ترجمۀ انگلیسی میر احمد علی از قرآن مجید، ص 59) .

2) فتوای آیت اللّه خویی: «بسم الله الرحمن الرحیم. قول به تحریف از خرافات است و در قرآن مجید که فعلا در بین مسلمانان متداول است هیچ گونه تحریفی نشده و این مطلب را در تفسیر البیان مفصّلا متعرض شده ام، مراجعه شود. نجف اشرف، به تاریخ 12 شهر رمضان المبارک سال 1383 هجری ابو القاسم الموسوی الخوئی» . (نقل از مقدمۀ ترجمۀ انگلیسی میر احمد علی از قرآن مجید، ص 61) .

3) فتوای آیت اللّه میلانی: «بسم الله الرحمن الرحیم. الحمد للّه و سلام علی عباده الذین اصطفی. راجع به تحریف که مورد سؤال واقع شده به طور قطع بیان می نمایم: در قرآن هیچ گونه تحریف نه به زیاده و نه به نقیصه و نه به تغییر الفاظ واقع نشده و اگر در بعض روایات از تحریف نامی برده شده، منظور تغییر معنی به آراء و توجیهات و تأویلات باطله می باشد، نه تغییر الفاظ و عبارات. و آنچه دیده یا شنیده می شود از روایاتی در اسقاط آیات و سور از این معجزۀ خالدۀ خاتمیه، همانا مجعول و ضعیف است، و خود آن آیات و سور دلیل روشنی هستند بر ساختگی بودنشان. مثلا دو سوره که در کتاب «اتقان» یا سوره ای که در «دبستان المذاهب» یا در کتاب دیگر نقل شده، هر شخص خبیر و بصیر آنها را عرضه به قرآن کریم بدارد، مجعول و باطل بودن آنها را بدیهی خواهد دید. به علاوه آن که در قرآن کریم زیادتی را احدی نگفته است و آنچه بعضی توهّم کرده اند که نقیصه است آن را هم نتوان گفت. با توجه به تعهد خداوندی که فرمود: «إِنَّ عَلَیْنا جَمْعَهُ وَ قُرْآنَهُ» ، و فرمود: «إِنّا لَهُ لَحافِظُونَ» و فرمود: «لا یَأْتِیهِ اَلْباطِلُ مِنْ بَیْنِ یَدَیْهِ وَ لا مِنْ خَلْفِهِ» و همچنین آیات دیگر که دلالت بر این معنی دارد، بالجمله به همین ملاحظات و جهات علمیه