مقدمات بنیادین علم تفسیر صفحه 464

نامیده که در کلام و نزول و وعظ و هدایت و. . . از مقامی برتر و متعال برخوردار است. چنان که می فرماید:

وَ إِنَّهُ فِی أُمِّ اَلْکِتابِ لَدَیْنا لَعَلِیٌّ حَکِیمٌ (زخرف،4)

قیّم:

این واژه 5 بار در قرآن کریم مذکور است. و مفسّران گفته اند وجه تسمیۀ قرآن کریم به «قیّم» از آن روی است که در این کتاب استوار و محکم هیچ گونه اختلاف و تناقض و تفاوت و کژی و. . . وجود ندارد. چنان که خداوند متعال می فرماید:

قَیِّماً لِیُنْذِرَ بَأْساً شَدِیداً مِنْ لَدُنْهُ (کهف،2)

قول:

این لفظ 92 بار در قرآن کریم به کار رفته و دانشوران علوم قرآنی عقیده دارند که وجه تسمیّۀ قرآن کریم به قول که مصدر فعل «قال» است از آن روی است که آن کلام و سخن خداوند متعال است. چنان که می فرماید:

إِنَّهُ لَقَوْلٌ فَصْلٌ (الطّارق،13)

نبأ:

این واژه 15 بار در قرآن مجید به کار رفته و از آن روی قرآن کریم به آن موسوم گشته که در حقیقت در نزول و مواعظ و قصص و. . . خبری و رویدادی بزرگ است. چنان که می فرماید:

عَمَّ یَتَساءَلُونَ عَنِ اَلنَّبَإِ اَلْعَظِیمِ (عمّ،1 و 2)

عظیم:

این واژه 107 در قرآن کریم به کار رفته و در حقیقت در نزول و هدایت و مبانی و مباحث خویش چنان بزرگ است که سزاوار این اسم می باشد. چنان که خداوند متعال می فرماید:

عَنِ اَلنَّبَإِ اَلْعَظِیمِ (نبأ،2)

وحی:

این لفظ 6 بار در قرآن کریم به کار رفته و از آن روی قرآن کریم از سوی خداوند متعال «وحی» نامیده شده است که آن حضرت قرآن را از طریق جبرئیل علیه السّلام بر پیامبر اسلام صلّی اللّه علیه و آله و سلم وحی نموده است. چنان که می فرماید:

وَ اُتْلُ ما أُوحِیَ إِلَیْکَ مِنْ کِتابِ رَبِّکَ (کهف،27)

بصائر:

این لفظ 5 بار در قرآن کریم مذکور است و خداوند متعال از آن روی قرآن کریم را «بصائر» نامیده که کتاب فرخنده اش مایۀ بصیرت دلها و جانهاست و اگر کسی به آن تمسّک جوید در پرتو نور آن به حقیقت راه خواهد یافت.

بیان:

این لفظ فقط 3 بار در قرآن کریم به کار رفته و کتاب الهی از آن روی «بیان» نامیده شده که تمامی امور و مباحث مربوط به سعادت و هدایت بشری در آن به روشنی بیان شده است. و