زندگانی حسن بن علی علیه السلام جلد 1 صفحه 102

«کُلُّ نَفْسٍ ذائِقَهُ الْمَوْتِ*» و «أَ فَإِنْ ماتَ أَوْ قُتِلَ» را نشنیده و ندانسته باشد.

(1) لامنس مستشرق ایتالیائی عقیده دارد که این حادثه، ناگهانی نبود و این قراردادها بتازگی بسته نشده بلکه در زمان حیات پیامبر یک حزب سرّی برای بدست آوردن خلافت رسول تشکیل شده و فعالیت داشته و این حزب قرشی که پنهان و سری فعالیت میکرده است بریاست ابو بکر، عمر، ابو عبیده جراح، عایشه و حفصه برای چنین روزی، زیرکانه توطئه می چیده است و از قرائنی که پیداست سخن «لامنس» درست و صریح است.

در این میانه دو تن از قبیله اوس بنام «معن بن عدی» و «عویم بن ساعده» بنزد ابو بکر آمدند و او را از آنچه در سقیفه میگذرد آگاه کردند. أبو بکر بشدت تکان خورد و به همراه عمر و ابو عبیده بسرعت خود را به انجمن سقیفه رسانید «2».

توطئه سقیفه

(2) انصار دستپاچه شدند و درست در هنگامی که میخواستند «سعد» را بخلافت برگزیند، رشته هاشان پنبه شد و دلائل آنها سست گردید و با بهت و ترسی عجیب روبرو شدند.

ابو بکر بسخن ایستاد و با آهنگ نرمی که خاص روش

دیپلماسی او بود بدون هیچ حمله و فشاری، فضیلت مهاجرین و خدمات آنان را بزبان آورده و گفت اینان برای تصدی مقام خلافت از دیگران سزاوارترند و عمر که منتظر چنین فرصتی بود، دست خود را پیش برد و با رفیق