- اهداء 1
- مقدمه مترجم 2
- تقریظ 6
- مقدمه مؤلف 14
- پیوست دو روشنائی 26
- پیدایش کانون رسالت 38
- میلاد حسن (ع) 41
- هوش و شخصیت 49
- مهر و بزرگداشت 58
- معنی امامت 64
- نیاز به امامت 64
- چه کسی این مقام را احراز می کند؟ 65
- انتخاب پیشوا 67
- قرآن و عترت 68
- شهادت های قرآن 70
- نزول سوره دهر 72
- داستان مباهله 73
- تکریم اصحاب 76
- اشاره 78
- مرگ دردناک 78
- داستان غدیر 81
- بازگشت بمدینه 84
- ایفای حقوق 88
- منشور هدایت 89
- بسوی ابدیت 92
- اشاره 97
- در روزگار شیخین 97
- توطئه سقیفه 102
- مخالفت فاطمه 108
- مرگ فاطمه 113
- خلافت عمر 119
- مرگ عمر 122
- توطئه شوری 124
- اشاره 128
- در روزگار عثمان 128
- حسن (ع) در میدانهای نبرد 130
- انحراف عثمان 131
- قیام ابو ذر 142
- نمونه های عالی اخلاقی 156
- اشاره 156
- 1- اخلاق والا 158
- 2- بخشندگی امام 163
- 3- پارسائی و پرهیزگاری 173
- 4- وقار و هیبت 180
- 5- فصاحت و بلاغت 182
- 6- مکارم اخلاق 186
- 7- خوی های زشت 187
- 9- عقل 188
- 8- دعوت بدانش خواهی 188
- 11- نیایش 189
- 10- فضیلت قرآن کریم 189
- 12- سیاست 189
- دوست و همنشین 191
- سخاوت و نیکی 192
- بخل 193
- فروتنی 193
- توکل بخدا 193
- پاسخ به مسئله جبر «65» 194
- حقیقت تقوی 195
- پند و راهنمائی 196
- طلب روزی 198
- آداب سفره 199
- مساجد 199
- دوستی اهل بیت 200
- برکناری از محرفین قرآن 200
- شاهد و مشهود 202
- یکی از خطبه هایش 204
- گفتار کوتاه حکمت آموز 206
- شعرسرائی 207
- اشاره 209
- در روزگار امام علی «ع» 209
- گفتاری بلند 218
- در بصره 230
- در صفین 278
- آغاز جنگ 288
- فتنه خوارج و بازی حکمیت 325
- آغاز جنگ با خوارج 346
- نتایج تلخی که از صفین و جمل ببار آمد 352
- 1- نافرمانی سپاهیان 352
- 2- مرگ فداکاران 353
- 3- کشورگشائیهای معاویه 356
- 4- فتنه خریت «32» 362
- محراب خونین 365
- وصایای امام (ع) 380
عثمان برخاست «19».
-1
قیام ابو ذر
«ابو ذر» مردانه بر ضد نظام ستمگرانه عثمان برخاست و سیاست نادرست و بخششهای بیجای او را زشت شمرد.
بخشندگیهائی که فقط به امویها اختصاص داشت و آنها را غرق در بهره مندی و شکم بارگی و گناه و فساد و اسراف می ساخت و در برابر مردمی
______________________________
(19)- ابو ذر که نامش «جندب بن جناده» از یاران بزرگ پیغمبر و پنجمین نفری است که اسلام آورد و بزرگترین مردی است که تاریخ او را بصراحت می شناسد. از جمله نمودارهای صراحت و قوت ایمان او اینکه چون مسلمان شد، پیغمبر به او فرمود به قبیله خود برگرد و مردم را از طلوع اسلام آگاهی ده ولی ایمان خود را از مردم مکه پنهان دار. ابو ذر گفت بخدا قسم صدای خود را در برابر آنها بلند خواهم کرد و
پس بمسجد آمد و با صدای بلند گفت گواهی میدهم بر یگانگی خدا و رسالت پیغمبر. مردم بر او حمله بردند و بزمینش انداختند تا او را بکشند که عباس عموی پیغمبر خود را بروی او انداخت و نجاتش داد و روز دوم نیز همین شعار را در مسجد تکرار کرد و مردم بر او شوریدند و بشدت مضروبش کردند و بازهم بدست عباس نجات یافت.
(الاصابه، الاستیعاب) اخبار فراوانی در فضیلت ابو ذر از پیامبر نقل شده از جمله فرموده است هر کس میخواهد مسیح (ع) را با صدق و نیکوئیش ببیند، ابو ذر را نگاه کند.
(کنز العمال، مجمع الزواید) و فرمود آسمان سبز در بر نگرفت و زمین بر دوش نگرفت مردی راستگوتر از ابو ذر را و فرمود خداوند مرا بدوستی چهار تن فرمان داد: علی، ابو ذر، مقداد و سلمان (حلیه، ج 1).