زندگانی حسن بن علی علیه السلام جلد 1 صفحه 191

-1

دوست و همنشین

آیا شما را خبر دهم از دوستی که پیش من از بزرگترین افراد مردم است، آن کس که دنیا در چشمش کوچک باشد و از شکم پرستی بپرهیزد و آنچه را که حرام است نخورد، و چون پولی بدست آورد، جمع نکند و از چیرگی نادانی خود را بر کنار دارد و دست بکار بی سود دراز نکند، شکایت نکند و خشمگین و رنجیده خاطر نشود، همیشه خاموش باشد و چون سخن گوید بر دیگران غالب گردد، نزار و لاغراندام باشد، ولی بهنگام مبارزه و حق طلبی همچون شیری پرتوان گردد، چون در جمع دانشمندان حضور یابد به شنیدن از گفتن حریص تر باشد و اگر در سخن گفتن توانا و چیره باشد، بسکوت نگراید، نگوید آنچه را نمی کند، و بکند آنچه را نگوید، اگر در برابر دو کار قرار گرفت و ندانست کدامین بحق نزدیکتر است، آن را که بهوای نفس نزدیکتر است ترک کند، آنچه را بر خودش موجب پوزش خواهی است دیگران را بر آن سرزنش نکند، سخنی را درباره کسی نگوید و نپذیرد مگر آنکه قاضی دادگر و گواهان عادلی بر آن حکم کنند. «60»

به یکی از فرزندانش فرمود: کسی را به برادری انتخاب مکن مگر آنکه بدانی از کجا می آید و به کجا میرود. آن کس بتو نزدیک است که بحقیقت با تو دوستی کند و هر کس که از دوستی

تو کناره گرفت، از تو دور است هر چند از نزدیکانت باشد.

مردی از آن حضرت خواست که دوست و همنشین او باشد.

فرمود: بشرطی که از من ستایش نکنی، زیرا من خودم را بهتر از تو