- اهداء 1
- مقدمه مترجم 2
- تقریظ 6
- مقدمه مؤلف 14
- پیوست دو روشنائی 26
- پیدایش کانون رسالت 38
- میلاد حسن (ع) 41
- هوش و شخصیت 49
- مهر و بزرگداشت 58
- نیاز به امامت 64
- معنی امامت 64
- چه کسی این مقام را احراز می کند؟ 65
- انتخاب پیشوا 67
- قرآن و عترت 68
- شهادت های قرآن 70
- نزول سوره دهر 72
- داستان مباهله 73
- تکریم اصحاب 76
- اشاره 78
- مرگ دردناک 78
- داستان غدیر 81
- بازگشت بمدینه 84
- ایفای حقوق 88
- منشور هدایت 89
- بسوی ابدیت 92
- اشاره 97
- در روزگار شیخین 97
- توطئه سقیفه 102
- مخالفت فاطمه 108
- مرگ فاطمه 113
- خلافت عمر 119
- مرگ عمر 122
- توطئه شوری 124
- در روزگار عثمان 128
- اشاره 128
- حسن (ع) در میدانهای نبرد 130
- انحراف عثمان 131
- قیام ابو ذر 142
- اشاره 156
- نمونه های عالی اخلاقی 156
- 1- اخلاق والا 158
- 2- بخشندگی امام 163
- 3- پارسائی و پرهیزگاری 173
- 4- وقار و هیبت 180
- 5- فصاحت و بلاغت 182
- 6- مکارم اخلاق 186
- 7- خوی های زشت 187
- 9- عقل 188
- 8- دعوت بدانش خواهی 188
- 11- نیایش 189
- 10- فضیلت قرآن کریم 189
- 12- سیاست 189
- دوست و همنشین 191
- سخاوت و نیکی 192
- توکل بخدا 193
- فروتنی 193
- بخل 193
- پاسخ به مسئله جبر «65» 194
- حقیقت تقوی 195
- پند و راهنمائی 196
- طلب روزی 198
- آداب سفره 199
- مساجد 199
- دوستی اهل بیت 200
- برکناری از محرفین قرآن 200
- شاهد و مشهود 202
- یکی از خطبه هایش 204
- گفتار کوتاه حکمت آموز 206
- شعرسرائی 207
- اشاره 209
- در روزگار امام علی «ع» 209
- گفتاری بلند 218
- در بصره 230
- در صفین 278
- آغاز جنگ 288
- فتنه خوارج و بازی حکمیت 325
- آغاز جنگ با خوارج 346
- نتایج تلخی که از صفین و جمل ببار آمد 352
- 1- نافرمانی سپاهیان 352
- 2- مرگ فداکاران 353
- 3- کشورگشائیهای معاویه 356
- 4- فتنه خریت «32» 362
- محراب خونین 365
- وصایای امام (ع) 380
بیاری حق و تحقق عدالت نمی پرداخت حمل بر ترس و نافرمانی می شد.
با چنین دلایلی آیا میتوانیم سخن «ابن قتیبه» را بپذیریم که حسن (ع) عقیده اش این باشد
که پدرش در قبول خلافت شتاب نکند؟
بدون شک رأی حسن (ع) هم موافق نظر پدر بزرگوارش بوده و مصالح عمومی ایجاب میکرده که امام خلافت را بپذیرد و مردم را بی سرپرست نگذارد.
گفتاری بلند
(1) اکنون که سخن ما در این باره پایان می یابد به پاره ای از نصایح بلند پایه امام بفرزندش حسن (ع) توجه می کنیم و مهمترین وصایا و نصایح آن حضرت وصیتی است که پس از بازگشت از جنگ صفین در ناحیه حاضرین خطاب بفرزندش نگاشته.
این نامه محتوی دستورات ارزنده و اصول فضائل و آداب اجتماعی و درسهائی گرانبها و آموزنده است و حق این است که چنین وصیتی بر دلهای فضیلت خواهان نقش بندد، چون خیر و صلاح مردم را در بردارد و کسی آن را نگاشته که به نیروی دانش الهی خویش آگهی کامل بمصالح مردم و نیازهای آنان در دوران زندگی تا هنگام مرگ آنها داشته است و اینک برخی از آن حقایق ارزنده را بیان میداریم: