- اهداء 1
- مقدمه مترجم 2
- تقریظ 6
- مقدمه مؤلف 14
- پیوست دو روشنائی 26
- پیدایش کانون رسالت 38
- میلاد حسن (ع) 41
- هوش و شخصیت 49
- مهر و بزرگداشت 58
- معنی امامت 64
- نیاز به امامت 64
- چه کسی این مقام را احراز می کند؟ 65
- انتخاب پیشوا 67
- قرآن و عترت 68
- شهادت های قرآن 70
- نزول سوره دهر 72
- داستان مباهله 73
- تکریم اصحاب 76
- اشاره 78
- مرگ دردناک 78
- داستان غدیر 81
- بازگشت بمدینه 84
- ایفای حقوق 88
- منشور هدایت 89
- بسوی ابدیت 92
- اشاره 97
- در روزگار شیخین 97
- توطئه سقیفه 102
- مخالفت فاطمه 108
- مرگ فاطمه 113
- خلافت عمر 119
- مرگ عمر 122
- توطئه شوری 124
- در روزگار عثمان 128
- اشاره 128
- حسن (ع) در میدانهای نبرد 130
- انحراف عثمان 131
- قیام ابو ذر 142
- نمونه های عالی اخلاقی 156
- اشاره 156
- 1- اخلاق والا 158
- 2- بخشندگی امام 163
- 3- پارسائی و پرهیزگاری 173
- 4- وقار و هیبت 180
- 5- فصاحت و بلاغت 182
- 6- مکارم اخلاق 186
- 7- خوی های زشت 187
- 9- عقل 188
- 8- دعوت بدانش خواهی 188
- 11- نیایش 189
- 10- فضیلت قرآن کریم 189
- 12- سیاست 189
- دوست و همنشین 191
- سخاوت و نیکی 192
- توکل بخدا 193
- فروتنی 193
- بخل 193
- پاسخ به مسئله جبر «65» 194
- حقیقت تقوی 195
- پند و راهنمائی 196
- طلب روزی 198
- مساجد 199
- آداب سفره 199
- برکناری از محرفین قرآن 200
- دوستی اهل بیت 200
- شاهد و مشهود 202
- یکی از خطبه هایش 204
- گفتار کوتاه حکمت آموز 206
- شعرسرائی 207
- اشاره 209
- در روزگار امام علی «ع» 209
- گفتاری بلند 218
- در بصره 230
- در صفین 278
- آغاز جنگ 288
- فتنه خوارج و بازی حکمیت 325
- آغاز جنگ با خوارج 346
- نتایج تلخی که از صفین و جمل ببار آمد 352
- 1- نافرمانی سپاهیان 352
- 2- مرگ فداکاران 353
- 3- کشورگشائیهای معاویه 356
- 4- فتنه خریت «32» 362
- محراب خونین 365
- وصایای امام (ع) 380
-1
3- کشورگشائیهای معاویه
«معاویه» که از وضع روانی سپاهیان عراق آگهی داشت و پستی و نافرمانی آنها را نسبت بمقام خلافت احساس کرده بود، سپاهیان جسور و خونخوار خود را بسرزمین های اسلامی فرستاد و آنها، شهرها را یکی پس از دیگری اشغال می کردند.
گروهی از لشکریانش را بمصر فرستاد همان ناحیه زرخیزی که «عمرو عاص» دینش را به آن فروخته بود. سپاهیان اشغالگر «معاویه»، مصر را گرفتند و فرماندارش «محمد بن ابی بکر» را کشتند، در مقابل عراقیها همچنان از فرمان امام سر می پیچیدند و در برابر این تجاوزکاریها، خاموش و بی تفاوت بودند.
«معاویه» سپاهی دیگر بفرماندهی عنصر جنایتکار و پست نهادی بنام «بسر بن ارطاه» «24» بفتح حجاز و یمن فرستاد و آن سردار سنگدل
______________________________
(24)- ابن ابی ارطاه قرشی، مرد جنایتکار و بی رحمی که مرتکب گناهان و جنایاتی شد که در تاریخ کم نظیر است، از جمله دو کودک عبید الله بن عباس را که
حاکم یمن بود بنام عبد الرحمن و قثم در دامان مادرشان سر برید و خویشاوندی آنها را با پیغمبر رعایت نکرد و به قبیله همدان حمله کرد و مردهاشان را کشت و زنهاشان را به اسارت برد و آنها نخستین زنهای مسلمانی بودند که اسیر شدند و همچنین افراد قبیله بنی سعد را کشت و جرائمی دیگر نیز مرتکب شد.
این مرد تبهکار در جنگ صفین بمبارزه امام آمد، امام به او حمله کرد و نیزه ای حواله کرد که بسر بزمین افتاد و عورتش را عریان کرد و امام از او روی برگردانید حرث یکی از شعرای عرب در این باره میگوید:
آیا هر روز سواره ای که کارش به آخر نمی رسد عورتش در میانه سپاهیان نمایان میگردد.
علی (ع) نیزه اش را از او نگه می دارد و معاویه در پنهان بچنین ماجرائی میخندد.