زندگانی حسن بن علی علیه السلام جلد 1 صفحه 362

شما می جنگند و دفاع نمی کنید و امام خود را نافرمانی می کنید و بچنین عصیانی راضی هستید.

(1) «چون در تابستان شما را بجنگ میخوانم میگوئید هوا بشدت گرم است مهلتی بده تا هوا خنک شود و چون در زمستان شما را به نبرد دعوت می کنم میگوئید هوا خیلی سرد است مهلتی بده تا هوا گرم گردد. شما از سرما و گرما فرار می کنید و از مرگ فرار شما بیشتر است، ای نامردانی که قیافه مردان بخود گرفته اید، خیالهای کودکان بر سر دارید و عقلتان باندازه زنان حجله نشین است. بخدا قسم دوست میداشتم که شما را نبینم و نشناسم، شناختی که پشیمانی ببار دارد و اندوه به همراه می آورد.

«خدایتان بکشد که قلبم را از غصه پر کردید و سینه ام را از اندوه انباشتید و جرعه بجرعه شرنگ اندوه بکامم ریختید و اندیشه و نقشه ام را با سرکشی و تمرد و عصیان درهم ریختید».

ولی این گفتار حماسی امام هرگز ارواح وامانده و پوسیده آنها را برنیانگیخت و پستی و تمرد را از جانشان برنداشت. آنها تسلیم غارت- گران و اشغالگران مسلح معاویه شده بودند که بر آنها می تاخت

و مال و جانشان را هر گونه و هر جا که میخواست به آتش می کشید.

-2

4- فتنه خریت «32»

گرفتاریهای امام و اندوهی که از یاران سست پیمان و دشمن حیله بازش بازش