زندگانی حسن بن علی علیه السلام جلد 1 صفحه 76

سیاه و سرخ می وزد و از قله کوه دودی بآسمان برمی خیزد، بمرغان نگاه کنید که چینه دان خود را از دانه بازگرفته اند و برگ درختها میریزد.

مسلما اینها نشانه عذاب خداوند است که بر ما نازل میشود و ببینید که زمین چطور در زیر پاهای ما میلرزد.

اللّه اکبر عظمت این چهره های پاک، مسیحیان را فرا گرفته و هیبت آنها بر خردهاشان سایه افکنده است و در برابر چنین روحانیتی خاضعانه ایستاده اند. آنها به کرامت این خاندان پاک در پیشگاه خدای بزرگ ایمان آورده و به پایگاه بلندشان اقرار کرده اند تا آنجا که میگویند اگر کسی بحرمت آنها از خدا بخواهد تا کوهها درهم کوبیده شوند، چنین خواهد شد.

حسن (ع) بدوران کودکی بخوبی احساس می کند که این برتریها و بزرگداشتها و کرامتها از جانب خدا و پیامبرش به او و خانواده اش بخشیده شده و با اینکه هنوز در سحرگاه کودکی نفس می کشد این حقایق را درک می کند و بخوبی در می یابد که خداوند محبت او را بر مردم واجب شمرده و از نزدیکان پیامبرش شمرده و دامانش را از هر گونه پلیدی بدور داشته است.

تکریم اصحاب

حسن (ع) میداند که فردی برجسته از دودمان رسالت و پیشوای جوانان

بهشت است. پس کدام بزرگی و برتری با چنین پایگاه والائی برابری میکند؟!