زندگانی حسن بن علی علیه السلام جلد 1 صفحه 8

امواج دو دریای نبوت و امامت فرا گرفته است.

مرج البحرین یلتقیان، یخرج منهما اللؤلؤ و المرجان.

(1) علی اقیانوسی است مواج از نور خیره کننده ولایت و فاطمه دریائی خروشان از شعاع دل انگیز نبوت و بزرگواری. این دو نور پاک بهم آمیخته و در نهاد فروزان خویش دو گوهر ارزنده بوجود آورده اند. آن یک از سبزی رخسار مجتبی بهنگام نوشیدن زهری کشنده، جلوه ای زمردین گرفته و آن دیگر از چهره انقلابی و خونین حسین (ع) چون مرجانی سرخ تجلی کرده است.

حسن نخستین پیشوای درست کرداری است که از خاندان نبوت برای رهنمونی خلق برخاسته است. او قائد گرانمایه ای است که حقیقت را آشکار و باطل را سرکوب و ناپیدا ساخته است و بصلح خویش خون مسلمانان را نگهبانی فرموده است.

میلاد حضرتش در پانزدهمین روز ماه رمضان شرف وقوع یافت و نگارش این بیان هم برخورد بچنین شام فرخنده ای میکند که خاندان رسالت را هنگام شادمانی و روشنائی و خرمی است، خانمان گران مایه ای که بر ما است در شادمانی شان خوش حال و در سوک و اندوهناکی آنها غمگین باشیم. پس بر پیشوای جهان هستی و بر علی و فاطمه- که درود خداوند بر

آنان باد- نغمه های تهنیت و سرور مبارکبادی بچنین مولود خجسته ای میسرایم.

نوزادی که علت آفرینش جهان و آئینه سر تا پا نمای خدا، یعنی پیامبر اسلام درباره او و برادرش فرمود: «شما نیکو سوارانی هستید که بر مرکبی نیکو نشسته اید».