زندگانی حسن بن علی علیه السلام جلد 1 صفحه 91

را درباره خلافت علی (ع) خواهد نوشت و باین جهت گفت: کتاب خدا ما را بس است و با چنین سخن و اقدام زشت و نفرت انگیزی سوزشی در نهاد پیامبر انداخت و در برابر اراده پیغمبر مانعی تراشید که هدایت آینده امت را بمخاطره افکند.

پیغمبر از نسبت ناروای هذیانی که به او دادند رنجیده خاطر گشت و دانست اگر هم دستوری دهد، اجرا نخواهد شد و بعد که خواستند دوات و قلم بیاورند فرمود پس از این سخنانی که گفتید چه میتوان نگاشت؟! ولی شما را به تجلیل و بزرگداشت خاندان خود سفارش میکنم و بعد روی خود از آنها بازگردانید. «20»

(1) حال پیامبر بسختی می گرائید و فاطمه)- دختر گرامیش)- با

اندوهی سنگین و حالتی ناتوان بر بالین پدر اشک ماتم می بارید. پیغمبر از چنین منظره اندوهباری بهم بر آمد و دخترش را بپیش خواند و آهسته سخنی بگوشش خواند که گریه ای داغ و تند تکانش داد و بلافاصله سخنی دیگر در گوش دخترش سرود که زهرا شادمان شد و آهسته خندید.

عایشه سراسیمه شد و به فاطمه گفت هرگز چنین اندوه و مسرتی را پیوست بهم ندیده بودم، بمن بگو، پیغمبر بتو چه گفت؟

فاطمه (ع) پاسخی به عایشه نداد، ولی پس از مرگ پدر او را از این راز آگاه کرد و گفت: بار اول پیغمبر بمن خبر داد که بزودی از دنیا میرود و من از شنیدن این خبر ناگوار گریستم و بار دوم به نهانی مرا بشارت