زندگانی حسن بن علی علیه السلام جلد 2 صفحه 121

و او را قسم داد که مرتکب چنین خطائی نشود ولی بازهم به او اطمینانی نداشت و بمردم خبر میداد که این مرد هم بزودی خیانت خواهد کرد.

(1) فرمانده مرادی هم به همراه سپاهیانش به انبار رفت و معاویه که از ورودش خبر یافت، پیک هائی بدیدارش فرستاد و نامه ای مثل همان نامه که برفیقش نوشته بود به او فرستاد و پنج هزار درهم و شاید پانصد هزار درهم به او پرداخت کرد و فرمانداری یکی از نواحی شام یا عراق را به او وعده داد، فرمانده خائن هم به امام نارو زد و راه معاویه را در پیش گرفت و به پیمانهائی که بسته بود وفا نکرد «1».

چنین خیانتهائی را گروهی فراوان از اشراف و سرشناسان عراق مرتکب شدند و زلزله ای در بنیان لشکر انداختند و هماهنگی آنها را از هم پاشیدند.

-2

غارت اردوگاه امام

جانهای سپاه امام به آخرین حد پستی و زشتی رسید و ابرهای سیاهی بر آنها سایه افکند که برقی از شرافت و بزرگواری در آن نمی درخشید، بحدی که از ارتکاب هرگونه گناه

و تباهی پروائی نداشتند و چنان به پستی گرائیده بودند که اموال یکدیگر را بغارت میبردند و جسارت را به آنجا رسانیدند که به اردوگاه امام هجوم بردند و وسائل و اثاثه آن حضرت را بیغما بردند و بگمان قوی در این تبهکاریها، گروه خوارج سهمی بزرگ داشتند زیرا آنها حرمتی برای امام و اموال مردم قائل نبودند و آنها اموال هر کس را که حاضر بقبول اندیشه های تباهشان نبود بر خود حلال می دانستند، غارتگری اموال امام دو بار باین شرح انجام گرفت: