- مقدمه مترجم 1
- ارمغان 12
- فراپیش کتاب 13
- بنی هاشم و بنی امیه حسن (ع) و معاویه 14
- اشاره 14
- مقدمه علامه فقید کاشف الغطاء 14
- بیعت 39
- اشاره 39
- قبول بیعت 48
- اشاره 48
- اشاره 50
- 1- قبول خلافت 50
- دوم 51
- سوم 51
- اول 51
- 2- بیعت همگانی 52
- 3- استقرار دولت 53
- 4- اشتباهات تاریخی 53
- اشاره 56
- جنگ سرد 56
- شورای اموی 58
- اخطار امام 59
- اشاره 59
- پاسخ معاویه 60
- اشاره 62
- اخطار عبد اللّه عباس 62
- پاسخ معاویه 62
- نامه ابن عباس به امام 63
- نامه امام به معاویه 68
- اشاره 68
- پاسخ معاویه: 77
- اشاره 83
- اخطار معاویه: 83
- پاسخ امام: 84
- اشاره 85
- اعلان جنگ 85
- بخشنامه معاویه: 87
- ترس مردم عراق: 89
- اشاره 89
- 1- انتخاب عبید اللّه: 95
- 2- تعداد سپاهیان: 96
- اشاره 99
- 3- چگونگی سپاهیان: 99
- 2- خوارج 100
- 1- شیعه 100
- 3- آزمندان 101
- 5- پیروان رؤسای قبایل 101
- 4- شکاکها 101
- 2- یعقوبی 102
- اشاره 102
- 4- اشتباهات تاریخی: 102
- 1- الحاکم 102
- 3- ابن کثیر 103
- 4- طه حسین 104
- اشاره 107
- در مدائن 107
- حوادث مسکن 109
- اشاره 109
- پخش رشوه 110
- اعزام جاسوسها 110
- اشاره 111
- فریب عبید اللّه 111
- خیانت فرمانده 112
- سراسیمگی سپاه 113
- دروغهای گمراه گر 115
- بررسی حوادث 116
- حوادث مدائن 117
- اشاره 117
- ایجاد ترس 118
- بزرگان رشوه خوار 118
- انبوه رشوه خواران 119
- غارت اردوگاه امام 121
- تکفیر امام 122
- سوء قصد به امام 123
- موقعیت خطرناک 125
- بررسی صلح 130
- اشاره 130
- اشاره 131
- [نظریه سطحی و صاحبان آن] 131
- 2- دکتر فیلیپ حتی 132
- 1- صفدی 132
- 3- علائلی 133
- 5- لامنس 133
- 4- «روایت م رونلدس» 133
- اشاره 136
- 1- بی انضباطی ارتش 136
- اشاره 136
- [نمونه هائی از جریانات] 136
- اشاره 137
- الف- اخلالهای حزبی 137
- حزب اموی 137
- حزب خوارج 138
- ب- خستگی از جنگ 140
- اشاره 140
- 2- ناامیدی از غنیمت 140
- 1- جنگ های پیاپی 140
- د- دعوت بصلح 143
- ج- فقدان نیروهای ارزنده 143
- ه- خیانت فرمانده سپاه 144
- و- رشوه های معاویه 145
- ز- شایعات دروغین 147
- 2- نیروی دشمن 148
- الف- فرمانبرداری سپاه 148
- اشاره 148
- ب- سادگی و نابخردی 150
- ج- هم آهنگی 151
- د- قدرت نیروی سپاهی 152
- ه- اطرافیان فریبکار 153
- و- پولهای کلان 154
- 3- ترور امیر المؤمنین 155
- 4- جلوگیری از خونریزی 156
- 6- حوادث مدائن 157
- 5- منت معاویه 157
- 7- حدیث پیامبر 158
- 8- عصمت امام 161
- اشاره 161
- 1- شریف مرتضی 162
- 2- سید بن طاووس 162
- 9- نمایش واقعیت بنی امیه 164
- اشاره 167
- شناخت بنی امیه 167
- ابو سفیان و هند 168
- سخنان پیامبر درباره معاویه 172
- اشاره 175
- 1- دشمنی با پیامبر 175
- 2- تعطیل حدود 177
- 3- تجویز ربا 178
- 5- خطبه قبل از نماز عید 179
- 4- اذان در نماز عید 179
- 6- زکاه بر عطایا 180
- 7- استعمال عطر در حال احرام 180
- 8- استعمال ظروف طلا و نقره 180
- 9- پوشیدن لباس ابریشمی 181
- 10- تجاوز بمال مردم 181
- 11- خریداری دین مردم 181
- 12- هرزگی و بی شرمی 182
- اشاره 187
- 13- حدیث سازی 187
- 13- استلحاق زیاد 198
- نامه معاویه به زیاد 199
- خطبه زیاد 200
- نامه زیاد بمعاویه 201
- نامه معاویه به زیاد 203
- حرکت به دمشق 204
- رسوائی استلحاق 205
- اشاره 206
- ابراز تنفر همگانی 206
- 2- امام حسین (ع) 207
- 1- امام حسن (ع) 207
- 3- یونس بن عبید 208
- 4- عبد الرحمن بن حکم 208
- 5- ابو عریان 211
- 6- ابو بکره 212
- 7- یزید بن مفرغ 213
- 8- حسن بصری 215
- 9- سکتواری 216
- 15- کارگزاران و فرمانداران معاویه 218
- اشاره 218
- 1- سمره بن جندب 219
- 2- بسر بن ارطاه 225
- 3- ابو هریره 227
- اشاره 231
- 4- زیاد بن أبیه 231
- ستمی همه جائی 234
- اشاره 239
- سیاست اهل بیت 239
- سیاست مبنائی 240
- خلافت در نظر اهل بیت 241
- هدفهای برتر 243
- الف- عدالت 243
- اشاره 243
- ب- برابری 244
- ج- آزادی 246
- د- صراحت و راستی 248
- ه- فرمانداران و کارگزاران 252
- و- خدمات سپاهی 254
- ز- سیاست مالی 255
- مقررات صلح 259
- اشاره 259
- مکان صلح 267
- زمان صلح 268
- اشاره 269
- بررسی و تحقیق 269
- 3- امنیت همگانی 271
- 2- مسأله جانشینی 271
- 1- عمل بکتاب خدا 271
- 5- منع اقامه شهادت 272
- 4- نفی عنوان امیر المؤمنین 272
- 7- امنیت عمومی شیعیان 273
- 6- ترک دشنام به امیر المؤمنین (ع) 273
- 8- خراج دارابگرد 274
- 9- امان بخاندان پیامبر 275
- موقعیت امام حسین (ع) 277
- معاویه در برابر امام 290
- اشاره 290
- سخنان امام حسن (ع) 293
- اشاره 293
- متن گفتار امام 294
- موقعیت قیس فرمانده 298
- مخالفان صلح 303
- اشاره 303
- 1- حجر بن عدی 304
- 2- عدی بن حاتم 305
- 3- مسیب بن نجبه 306
- 5- سفیان بن ابی لیلی 308
- 4- مالک بن ضمره 308
- 6- بشیر همدانی 309
- 7- سلیمان بن صرد 309
- 8- عبد اللّه بن زبیر 312
- 9- ابو سعید 313
- 10- یکی از یاران 314
- اشاره 316
- بسوی مدینه 316
- مکتب امام 320
- مهربانی به مستمندان 321
- پناه دهندگی 322
- با حبیب بن مسلمه 325
- جلوگیری از پیوند با امویان 326
- معاویه در مدینه 330
- حزب سیاسی 333
- بسوی دمشق 335
- اشاره 335
- مناظرات امام 338
- پیمان شکنی معاویه 374
- اشاره 374
- اشاره 377
- 1- دشنام به امیر المؤمنین (ع) 377
- اشاره 385
- مخالفان دشنام به علی (ع) 385
- 1- سعد بن ابی وقاص 386
- 3- عبد الله بن عباس 387
- 2- جناب ام السلمه 387
- 4) احنف بن قیس 389
- 5) کثیر بن کثیر 391
- 7) زید بن ارقم 392
- 6) انیس انصاری 392
- 8) ابو بکره 393
- 2- مالیات دارابگرد 394
- 3- دشمنی با شیعیان علی (ع) 394
- اشاره 397
- شهیدان عقیده و ایمان 397
- حجر بن عدی 398
- اشاره 398
- یاران شهید حجر 406
- اشاره 406
- الف- عبد الرحمن 407
- ب- صیفی بن فسیل 408
- ج- قبیصه بن ربیعه 410
- اشاره 412
- انعکاس فاجعه 412
- ب- عایشه 413
- الف، امام حسین (ع) 413
- ج- ربیع بن زیاد 415
- د- حسن بصری 416
- و- معاویه بن خدیج «4» 416
- ه- عبد اللّه بن عمر 416
- رشید هجری 417
- عمرو بن حمق خزاعی 419
- اوفی بن حصن 425
- جویریه بن مسهر عبدی 426
- عبد اللّه بن یحیی حضرمی 427
- اشاره 428
- جنایات دیگر 428
- نپذیرفتن شهادت شیعیان 429
- وحشت و زندان 429
- ویرانی خانه شیعیان 429
- اشاره 429
- 1- محمد بن ابی حذیفه 430
- 2- عبد اللّه بن هاشم مرقال 432
- 3- عبد اللّه بن خلیفه طائی 437
- 4- صعصعه بن صوحان 440
- 5- عدی بن حاتم 446
- 6- جاربه بن قدامه 449
- تعقیب زنان شیعه 450
- 1- زرقاء دخت عدی 450
- اشاره 450
- 2- ام الخیر بارقی 453
- 3- سوده دخت عماره 457
- 4- ام البراء دخت صفوان 460
- 5- بکاره هلالی 461
- 6- اروی دخت حارث 463
- 7- عکرشه دخت اطرش 468
- 8- دارمیه حجونی 470
- کنگره حسینی 473
- اشاره 475
- بیعت یزید 475
- دعوت مغیره 479
- نمایندگان شهرستانها 482
- سفر معاویه بمدینه 493
- سفر دوم بمدینه 499
- گفتار امام حسین (ع) 500
- عایشه و بیعت یزید 503
- اشاره 505
- زنان و فرزندان امام 505
- 1- کراهت شرعی طلاق 507
- اشاره 508
- 2- منافاه با روش امام 508
- 3- بی توجهی به زن خواهی 508
- دروغ پردازی منصور 516
- نادانیهای لامنس 518
- [شرح حال و اسامی زنان آن حضرت] 519
- اشاره 519
- 1- خوله فزاری 519
- 2- جعده دخت اشعث 522
- 3- عایشه خثعمی 524
- اشاره 525
- [فرزندان پسر و دختر امام] 525
- 1- قاسم 526
- 2- ابو بکر 527
- 3- عبد اللّه 527
- 5- حسن 529
- اشاره 531
- پایان دوران 531
- 2- مسمومیت از راه عصا 537
- 1- مرگ در اثر بیماری سل 537
- گفته های نادرست 537
- اشاره 537
- اشاره 538
- 4- مرگ عادی 538
- 3- مسمومیت در طواف 538
- اندرز در بستر مرگ 540
- وصیت به حسین (ع) 543
- وصیت به محمد حنفیه 545
- بسوی رفیق اعلی 548
- تجهیز امام 549
- گروه مشایعین 550
- نماز بر جنازه امام 550
- فتنه بزرگ 551
- اجازه دفن عبد الرحمن بن عوف 554
- در کنار قبر 559
- 2- مکه 560
- اشاره 560
- طنین فاجعه 560
- 1- مدینه 560
- 3- بصره 561
- 4- کوفه 561
- نامه به امام حسین (ع) 563
- شادمانی معاویه 564
- پایان کتاب 567
- «ب» 569
- اشاره 569
- «ت» 569
- «الف» 569
- مأخذ جلد اول و دوم کتاب زندگانی امام حسن (ع) 569
- «ج» 570
- «د» 570
- «خ» 570
- «ح» 570
- «ر» 570
- «ث» 570
- «ذ» 570
- «غ» 571
- «ز» 571
- «ع» 571
- «ط» 571
- «ش» 571
- «س» 571
- «ف» 571
- «ص» 571
- «ک» 572
- «ی» 572
- «ل» 572
- فهرست مطالب جلد دوم 572
- «م» 572
- «ن» 572
- «ق» 572
- «و» 572
و فوراً از دمشق راهی فارس شد و به پیش زیاد رفت، زیاد او را به احترام پذیرفت و بکنار خودش نشانید مغیره نیرنگ باز و دسیسه ساز، از هر در سخنی گفت و روشهای فریبکارانه مختلف را چنان بکار برد که دلش را بدست آورد و بر افکار و مشاعر زیاد غلبه یافت و بالاخره فرزند سمیه بخواست مغیره پاسخ مثبت داد.
زیاد که در شبکه نیرنگ مغیره افتاده بود، مقر حکومت خود را در فارس ترک گفت و راهی دمشق شد و ببارگاه معاویه درآمد، امیر شام او را خوش آمد گفت و بپهلویش نشانید و بخواهرش جویریه دختر ابی سفیان دستور داد تا زیاد را بخانه خود دعوت کند و تا زیاد بحضور خواهر معاویه رسید، جویریه سر و موی و صورتش را در برابر زیاد برهنه کرد و گفت تو برادر و محرم من هستی و ابو مریم بمن چنین خبری را داده است.
رسوائی استلحاق
(1) معاویه زیاد را بجامع دمشق برد تا برادری او را بمردم اعلام کند در این وقت ابو مریم سلولی شراب فروش برای دادن شهادت در برابر انبوه مردم شام برخاست و گواهی داد که ابو سفیان با سمیه مادر زیاد زنا کرده است، شهادتی که ابو سفیان و معاویه را به ننگ زد و زیاد را رسوا کرد، متن شهادت این بود:
«گواهی میدهم که ابو سفیان در زمان جاهلیت شبی به میخانه من در طائف درآمد و گفت فاحشه ای برای همخوابگی
میخواهم من گفتم چنین زنی پیدا نمی شود مگر سمیه کنیز حرث بن کلده، ابو سفیان گفت اگر چه زنی بوی ناک و کثیف است او را بیاور، زیاد در این وقت بشدت خشمگین شد و سخن ابو مریم را برید و گفت:
«خاموش شو، ابو مریم بتو گفتند شهادت بده و نگفتند که ناسزا بگوی».