زندگانی حسن بن علی علیه السلام جلد 2 صفحه 295

بگردید که جدش پیامبر خدا باشد جز من و برادرم حسین کسی را نمی یابید، (1) این را می دانید که خداوند شما را بوسیله جدم هدایت فرمود و از گمراهی رهائی بخشید و از نادانی بدانائی برکشید و پس از خواری عزیزتان ساخت و بعد از کمی به فراوانی تان رسانید. معاویه با من درباره خلافت که حق من بود نه او بمبارزه برخاست و من در باره صلاح مردم و پایان جنگ اندیشیدم شما هم که با من بیعت کرده اید که با هر کس صلح کنم صلح کنید و با هر کس که بجنگم بجنگید و اکنون صلاح در این دیدم که با معاویه صلح کنم و از جنگ دست بردارم زیرا میدانم نگهداری خون مسلمانان بهتر از ریختن آن است و در این کار جز صلاح و بقاء شما نظری ندارم و نمیدانم شاید اینهم آزمایشی برای شما باشد و

سودی تا بهنگامی که فرمان خدا فرا رسد «1». آنگاه به ستمهائی که بخاندان پیامبر رسیده اشاره کرد و فرمود:

«معاویه گمان می کند که من او را سزاوار خلافت میدانم و خود را شایسته چنین مقامی نمی شمارم، معاویه دروغ می گوید و این مائیم که از هر کس بزمامداری مسلمانان بر طبق آیات قرآن و سنت پیامبر شایسته تریم ولی پس از مرگ پیغمبر تا کنون بر ما ستمها رفت و بین ما و آنها که بر ما ستم کردند و بر گردنهای ما جهیدند و مردم را بر ما بشورانیدند و سهم ما را از بیت المال گرفتند و مادرمان فاطمه را از میراث پدرش برکنار داشتند، خداوند داوری خواهد کرد.

بخدا قسم اگر مردم پس از مرگ پیامبر با پدرم بخلافت بیعت میکردند و آسمان باران رحمتش را بر آنها فرو می بارید و زمین برکتشان میداد و معاویه نمی توانست بمقام خلافت اسلامی طمع بندد.