زندگانی حسن بن علی علیه السلام جلد 2 صفحه 297

(1) سوگند بخدائی که محمد (ص) را به حق برانگیخت هر کس در حق ما خاندان پیامبری کوتاهی کند خداوند از میزان عملش میکاهد و دولت معنوی و حقیقی شایسته ای که بما بخشیده است سرانجامی پرفیض و سعادت را همراه دارد و شما مردم در آتیه ای نزدیک بچنین حقیقتی آگاه خواهید شد.

سپس، امام بمعاویه رو کرد و به او در برابر ناسزاگوئی به علی (ع) چنین پاسخ داد:

ای کسی که به پدرم علی دشنام میدهی، من حسنم و پدرم علی (ع) است و تو معاویه ای و

پدرت صخر است. مادر من فاطمه ع و مادر تو هند است و نیای من پیامبر خدا و جد تو عتبه بن ربیعه است و مادربزرگ من خدیجه و مادربزرگ تو فتیله است

لعنت خدای بر آن کس که شهرتش از ما کمتر و نژادش از ما پست تر است و شرش در گذشته و حال فراوانتر و کفر و نفاقش پیشینه دارتر است.

ناگهان از همه سوی جمعیت فریاد برآمد آمین، آمین

و هر کس این سخن را شنید گفت آمین، آمین و ما هم اکنون می گوئیم آمین، آمین»

این رساترین سخنانی است که تاریخ بیاد دارد زیرا امام روشن ترین حقایق را در قالب فصیح ترین الفاظ بیان فرمود و موقعیت خود را در آن هنگامه سیاه با دقیق ترین وضعی نشان داد و پیوست این حادثه را با ستمی که بر پدرش علی (ع) رفت تشریح کرد و همه این گناهان را بعهده کسی انداخت که پس از پیامبر، بناحق جامه خلافت را پوشید و کار را بجائی رسانید که اکنون معاویه چنین پایگاه شامخی را به ستم بچنگ آورد.